ภายในถ้ำอบอุ่นและสบายมาก
หลี่เฟิงปูหญ้าแห้งหนาไว้ใต้ผนังถ้ำด้านหนึ่ง
หญ้าแห้งพวกนี้แม้จะไม่เท่าหนังสัตว์ แต่ก็ยังดีกว่านอนบนพื้นดิน
พวกเขาเคยมีหนังสัตว์อยู่มาก แต่ตอนหนีไม่มีเวลาหยิบติดตัวไป ทิ้งไว้ในถ้ำก่อนหน้านี้หมดแล้ว
แสงไฟจากข้างนอกส่องผ่านช่องระบายอากาศเข้ามาในถ้ำ ทำให้ถ้ำสลัวราง
แสงในถ้ำไม่ค่อยดีนัก
แต่พอให้มองเห็นคนข้าง ๆ ได้
ค่ำคืนอันเงียบสงัด ยามแสงไฟสาดส่องเข้ามา หญิงสาวทั้งสองดูมีเสน่ห์มากกว่าเดิม
บรรยากาศในถ้ำมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก
เงียบงัน เปลี่ยวร้าง แต่กลับอบอุ่นหัวใจ
ความรู้สึกนี้ซับซ้อนมาก เกินจะพรรณนาเป็นคำพูด
หลี่เฟิงกลับเข้ามาในถ้ำแล้ววางหญิงสาวคนนั้นลงบนที่นอนหญ้า
เมื่อแสงไฟจากด้านนอกกระทบใบหน้าของนาง หญิงสาวก็นอนนิ่งอยู่บนที่นอนหญ้า อ่อนโยนและสงบ
นางงามนัก
หุ่นอวบอั๋น มีเรียวขายาว
ไม่สูงไม่เตี้ย ผมหนา ปากเล็กเหมือนลูกเชอร์รี่ ดวงตาโต
หากมองแค่รูปลักษณ์ นางงามยิ่งกว่าสองสาวเสียอีก
“คุณพระ แม่เจ้าโว้ย ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เหนื่อยมาทั้งวัน เอวจะหัก ขาก็จะหัก ในที่สุดก็ได้พักสักที”
อวี๋เสี่ยวลี่นอนแผ่หราอยู่บนที่นอนหญ้า กางมือกางเท้าออกกว้าง ทำท่าสบายมาก
“เสี่ยวลี่ อย่านอนท่านั้นสิ มันไม่เรียบร้อยเลย” หลินผิงเตือนนาง
“กลัวอะไร ก็พวกเรากันทั้งนั้น” อวี๋เสี่ยวลี่พูด
“เธอนอนแบบนี้ พวกเราไม่มีที่นอนนะ” หลินผิงอยากจะดึงนางขึ้น
เด็กคนนี้ยึดที่นอนหญ้าไปหมดแล้ว
“ไม่มีที่นอน เธอก็มาทับฉันเลยไง”