โฮก~
ตอนที่หลี่เฟิงพุ่งเข้าไปปกป้องหมูป่า หมาป่าสีเทาทั้งสามตัวก็เข้าโจมตีเขา
"อยากตายนัก!"
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของหมาป่าสีเทาทั้งสาม เขาไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
หลินขุยในอดีตมีอาวุธในมือ สังหารเสือไปสามตัวติดต่อกัน
เขาแข็งแกร่งกว่าหลินขุยอีก จัดการหมาป่าสามตัวนี้สบายเกินพอ
หลังจากหมาป่าตัวแรกพุ่งเข้ามา หลี่เฟิงลงมืออย่างรวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด ใช้มีดเชือดคอในดาบเดียว
หมาป่าสีเทาอีกสองตัวหวาดกลัวจนอยากถอยหนี
มนุษย์คนนี้โหดร้ายเกินไป ดุเดือดเกินไป
พวกมันยั่วยุไม่ได้เลยจริง ๆ
หลี่เฟิงไล่ตามไป มีดเดียวต่อหนึ่งตัวจัดการทั้งหมดจนสิ้น
เสียงหอนด้วยความเจ็บปวดสองครั้ง หมาป่าสองตัวนอนตายอยู่บนกองเลือด
ตอนนี้เหลือหมาป่าแค่สิบสองตัว และยังมีตัวที่บาดเจ็บอีกด้วย
เมื่อเห็นพวกพ้องตายและบาดเจ็บสาหัส จ่าฝูงหมาป่าส่งเสียงหอนอย่างโศกเศร้า แล้วจากไปอย่างหงอยเหงา
หลังจากจ่าฝูงหมาป่าจากไป หมาป่าสีเทาตัวอื่นก็หนีเตลิดไปอย่างตื่นตระหนก
"ท่านพี่ หมาป่าสีเทาหนีไปแล้ว"
เหลยรองถอนหายใจอย่างโล่งอก ถ้าฝูงหมาป่าไม่ล่าถอย พวกเขาอาจบาดเจ็บ หรืออาจถูกกัดตายด้วยซ้ำ
"น้องชายหลี่เฟิง เจ้าเก่งมาก ขอบใจมากนะ เจ้าเป็นผู้มีพระคุณของพวกเรา วันหน้าข้าจะตอบแทนบุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้"
เหลยเฒ่าหู่พูดจาเสแสร้ง
"ฉันถูกหมาป่ากัด แต่พวกเขาไม่ถูกกัด สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเลย"