“อ๊าก!”
ตอนที่ไป๋เจียวเม่ยร่วงลงมา เธอรีบคว้าเหลยเฒ่าหู่กับอีกคนไว้
ทั้งสองก็เลยร่วงตามเธอลงมาด้วย
ทั้งสามคนกระแทกพื้นจนมอมแมมไปด้วยฝุ่น ตาลายเป็นดาวระยิบ
“ไป๋เจียวเม่ย อีนังนี่ แกลากพวกเราสองพี่น้องลงมาด้วย อยากให้พวกเราตายรึไง? ข้าจะตบให้ตาย”
เหลยรองเดือดเป็นไฟ มองเธอด้วยสายตาดุดัน
“พี่รองเหลย อย่าโกรธเลย ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ” ไป๋เจียวเม่ยรีบอธิบาย
เธอไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ
“ไอ้ห่า ข้าจะเอาแกให้ตาย”
เหลยรองยกไม้พลองจะตีเธอ
“พี่รองเหลย ไว้ชีวิตด้วย ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”
ไป๋เจียวเม่ยตกใจรีบยกแขนป้องศีรษะ
“น้องรอง อย่าเสียเวลาเลย รีบปีนขึ้นไปกันเถอะ บางทีหล่อนอาจไม่ได้ตั้งใจ”
เหลยเฒ่าหู่แค่อยากรีบปีนขึ้นไป เขาไม่อยากเสียเวลา
“แม่แกเอ๊ย ถ้าพวกเราสองพี่น้องเป็นอะไรไป ฉันจะจับแกฆ่าแน่”
เหลยรองสบถพลางเตรียมปีนขึ้นไป
แต่พวกเขายังไม่ทันปีนขึ้นไป ฝูงหมาป่าก็กรูกันเข้ามา
พวกเขาไม่มีเวลาปีนขึ้นไปแล้ว
ทั้งสามรีบเอาหลังพิงหน้าผา ใช้ไม้พลองฟาดออกไปข้างนอกเพื่อขู่ฝูงหมาป่า
โฮ่ง~
โฮ่ง~
ฝูงหมาป่าเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่งแล้วลองหยั่งเชิงเข้าจู่โจมพวกเขาทีละนิด
พวกหมาป่าสีเทาพวกนี้กลัวถูกไม้พลองตี ไม่กล้าบุกเข้าง่าย ๆ ได้แต่หยั่งเชิงดูไปเรื่อย ๆ
“น้องชายหลี่เฟิง พวกเราถูกฝูงหมาป่าล้อมแล้ว รีบมาช่วยพวกเราที”
เหลยเฒ่าหู่เอาหลังพิงหน้าผา โบกพลองไปพลางตะโกนขอความช่วยเหลือเสียงดัง
“ช่วยตัวเองก็แล้วกัน” หลี่เฟิงไม่อยากลงมือ