เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน หลี่เฟิงและอีกสองสาวก็กินอาหารกลางวันกัน
มื้อเที่ยงวันนี้มีอาหารอุดมสมบูรณ์
มีข้าวนึ่งในหม้อเหล็ก เนื้อหมูป่าผัดเห็ด และซุปหมูป่าใส่ผักป่า
สองสาวกินกันอย่างมีความสุข
หลี่เฟิงเองก็กินจนปากมันเยิ้ม
เหลยรองกับพวกอีกสองคนนั่งข้าง ๆ ทำหน้าตาน่าสงสาร พลางกินเนื้อย่างไปด้วย
เพียะ~
ขณะที่โอวหยางชิวยื่นมือไปหยิบเนื้อย่าง ไป๋เจียวเม่ยก็ตบเข้าที่หลังมือเขาฉาดหนึ่ง
"คุณไป๋ คุณจะตีผมทำไม"
โอวหยางชิวคิดไม่ตกว่าเขาไม่ได้ทำผิดอะไรเลย หรือพูดอะไรผิดไป
"ไอ้โง่เอ๊ย แกเอาแต่กิน" ไป๋เจียวเม่ยจ้องหน้าเขาเขม็ง
"คุณไป๋ ผมหิวนะ อยากกินอะไรบ้าง"
โอวหยางชิวจ้องเนื้อย่างหอมกรุ่นจนน้ำลายสอ
"แกจะอดกินแค่มื้อเดียว เดี๋ยวมันก็ตายรึไง อาหารเราก็ไม่ได้มีเยอะ ถ้าให้แกแดกคนเดียวหมด ท่านประธานเหลยกับอีกคนจะเอาอะไรกิน ฉันจะเอาอะไรกิน"
ไป๋เจียวเม่ยไม่ยอมให้เขากินเนื้อย่าง
"ผมอิ่มท้องบ้างมาหลายวันแล้ว ได้โปรดแบ่งอะไรให้ผมกินสักหน่อยเถอะ"
โอวหยางชิวยื่นสองมือออกมาเหมือนขอทาน
"คนจน ๆ อย่างแกชินกับการอดอยู่แล้ว อดสักสองสามมื้อมันก็ไม่ตายหรอก"
ไป๋เจียวเม่ยพูดเหยียดหยันเขา
"เจียวเม่ย เสี่ยวชิวเขาหิวแล้ว แบ่งให้เขาสักหน่อยเถอะ"
เหลยเฒ่าหู่แสร้งพูดดีด้วย
"ท่านประธานเหลย อาหารมีไม่เยอะ พวกเราต้องประหยัดกินนะ"
ปากไป๋เจียวเม่ยก็บอกว่าประหยัด แต่มือกลับขบกัดเนื้อหมูป่าคำโต ๆ