ซ่าาา~
ลมกรรโชกแรงพัดผ่าน ใบไม้บนต้นไม้แก่ผลัดร่วงลงมาทีละใบ
ใบไม้ร่วงหล่นลงบนหลุมศพ แล้วถูกพัดกระจัดกระจายไปตามพื้น
เมื่อใบไม้ปลิวมาตกลงบนไหล่ อวี๋เสี่ยวลี่ก็รู้สึกหวาดกลัว
ในป่าลึกกลางหุบเขาจู่ ๆ ก็มีหลุมศพ บรรยากาศเงียบงันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ทั้งสามคนเดินเข้าไปใกล้หลุมศพและพบว่ามันเป็นหลุมศพใหม่
หลุมศพนี้เรียบง่ายนัก
รอบ ๆ มีก้อนหินกองอยู่ไม่กี่ก้อน
กลบด้วยดินบางส่วน แล้วค่อยเอาก้อนหินมาวางทับอีกที
ดูแล้วคนพวกนั้นคงรีบร้อนมาก
ไม่มีเวลาจะฝังศพให้ดี
และไม่มีกำลังพอจะฝังศพ
ดังนั้นหลุมศพจึงเรียบง่ายเช่นนี้
ฟิ้ว~
ลมแรงพัดมา ต้นไม้ใบหญ้าโดยรอบสั่นไหว
พืชพรรณเหล่านั้นราวกับกำลังบอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่แก่ทั้งสาม
เหมือนกำลังบอกว่า ที่นี่เคยมีการต่อสู้และมีคนตาย
ส่วนเจ้าของหลุมศพนี้ก็คือผู้ตายนั่นเอง
"หลี่เฟิง ฉันกลัวจัง ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ฉันกลัวว่าคนในหลุมศพจะเป็นเถิงเอ๋อร์"
หลินผิงคิดฟุ้งซ่านเมื่อเห็นหลุมศพ
เธอคิดโยงไปถึงหลินถิงลูกสาวของเธอ
"อย่าคิดฟุ้งซ่านไปเลย ไม่ใช่หลินถิงหรอก" หลี่เฟิงปลอบ
"ป้าหลิน หนูก็ไม่เชื่อว่าเป็นหลินถิงนะคะ" อวี๋เสี่ยวลี่เองก็บอกว่าไม่เชื่อเช่นกัน
"จู่ ๆ ฉันก็ใจคอไม่ดี ใจเต้นแรง"
หลินผิงรู้สึกหน้ามืดเวียนหัว เลือดลมพลุ่งพล่านเพราะความตื่นเต้น
"หน้าหลุมศพมีศิลาจารึก ด้านบนน่าจะสลักชื่อไว้"
หลี่เฟิงเดินไปข้างหน้าป้ายหลุมศพ ด้านบนมีตัวอักษรสลักอยู่หนึ่งแถว
ป้ายหลุมศพนี้คือ ก้อนหินก้อนหนึ่ง