"พี่หลิน ข้างหน้ามีอันตรายหรือเปล่า"
เมื่อเห็นหลี่เฟิงหยุดเดินกะทันหัน อวี๋เสี่ยวลี่ก็มองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง
หลินผิงก็รีบสำรวจรอบข้างเช่นกัน
หลังจากที่ทั้งสองมาอยู่กับเขา ความระมัดระวังเรื่องความปลอดภัยก็เพิ่มขึ้นมาก
"ไม่ต้องตื่นเต้น แถวนี้ไม่มีอันตราย" หลี่เฟิงกล่าว
"แล้วทำไมคุณถึงหยุดกะทันหัน" อวี๋เสี่ยวลี่ถาม
หลี่เฟิงชี้ไปข้างหน้า
"ข้างหน้าไม่มีอะไรเลยนะ"
หญิงสาวทั้งสองมองดูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่เห็นอะไรผิดปกติ
ข้างหน้ายังคงเป็นป่าและพงหญ้า
พวกนางไม่เห็นอันตรายใด ๆ เลย
"กิ่งไม้พวกนั้นหัก และวัชพืชกับหนามรอบ ๆ ก็หักหล่นเยอะเหมือนกัน"
หลี่เฟิงตรวจดูกิ่งก้านใบไม้พวกนั้นอย่างถี่ถ้วน
"แค่กิ่งไม้หักเอง จะมีอะไรน่าดู" อวี๋เสี่ยวลี่รู้สึกหงุดหงิด ทำให้พวกนางสองคนตกใจเปล่า ๆ นึกว่าเจออันตรายเสียอีก
หลี่เฟิงเก็บกิ่งไม้ขึ้นมาอันหนึ่ง "นี่ถูกของมีคมตัดขาด รอบ ๆ ยังมีร่องรอยการต่อสู้"
กิ่งก้านใบไม้พวกนี้ รวมถึงหนามรอบ ๆ รอยตัดเรียบมาก
แทบจะถูกฟันขาดด้วยดาบเล่มเดียว หรือถูกตัดด้วยกระบี่ครั้งเดียว
"อ๊ะ รอยตัดของกิ่งไม้พวกนี้เรียบจริงด้วย เหมือนถูกดาบหรือกระบี่ฟันขาด"
อวี๋เสี่ยวลี่ทั้งสองเก็บกิ่งไม้บนพื้นขึ้นมาดู แล้วก็ประหลาดใจสงสัย
"หรือว่าพวกคนป่ามาล่าสัตว์ที่นี่"
หลินผิงสงสัย บางทีพวกคนป่าอาจมาล่าสัตว์ที่นี่
"เป็นไปไม่ได้" หลี่เฟิงส่ายหน้าอธิบาย "คนป่าไม่มีอาวุธคม"