ครืนนน~
ระหว่างที่ทั้งสามวิ่งเร็วฝ่าป่า เสียงฟ้าร้องกระหึ่มก็ดังก้องผ่านเหนือศีรษะ
เสียงฟ้าร้องนั้นทึบทื่อ ชวนให้หงุดหงิดใจ
ตอนที่พวกเขาวิ่งเร็ว กิ่งไม้ใบไม้ก็ฟาดใส่หน้าจนแสบ
"พี่หลิน จากที่คุณวิเคราะห์เมื่อครู่ คนในกลุ่มนั้นไม่ใช่พวกโหดร้ายอำมหิต แล้วเราจะตามหาพวกเขาเจอได้ยังไง"
อวี๋เสี่ยวลี่ถามขึ้นระหว่างวิ่ง
เธอก็อยากเจอคนกลุ่มนั้นมากเช่นกัน
หากทุกคนอยู่ร่วมกันอย่างสามัคคี ช่วยกันป้องกันคนป่า
และมีคนเก่งมาช่วยพี่หลิน พวกเธอจะปลอดภัยขึ้น
พี่หลินก็จะลดความเสี่ยงลงได้
แต่ถ้าเข้ากันไม่ได้ ก็แยกย้ายกันไป
"จะหาพวกเขาในป่าดึกดำบรรพ์นี่ ได้แต่พึ่งดวงละครับ"
หลี่เฟิงเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตามหาคนกลุ่มนั้นได้ยังไง
หลินผิงเอาแต่สวดภาวนาให้ลูกสาวอยู่ในกลุ่มนั้น
เธอหวังให้ลูกสาวปลอดภัยไร้กังวล เปลี่ยนร้ายกลายดี
ติ๋งๆ~
ติ๋งๆ~
ขณะทั้งสามวิ่งต่อไป เสียงติ๋งๆ ก็ดังมาจากใบไม้รอบตัว
หลี่เฟิงเงยหน้าขึ้นมองฟ้า
เห็นแต่ท้องฟ้ามืดมิด มีเม็ดฝนประปรายร่วงลงมาไม่ขาดสาย
เม็ดฝนเหล่านี้ขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง หล่นใส่ใบไม้ก็เกิดเสียงติ๋งๆ
ป่ารกทึบ ใบไม้จำนวนมากค่อนข้างกว้างใหญ่
ฝนที่ตกลงมาเล็กน้อยจึงถูกใบไม้บังไว้
แปะ~
หลี่เฟิงยื่นมือออกมาใต้ต้นไม้ เม็ดฝนใสแจ๋วเม็ดหนึ่งก็หยดลงบนนิ้วมือเขา
เม็ดฝนนี้เย็นเฉียบ
ลมโชยที่พัดมาก็หนาวเย็นเช่นกัน
สองสาวมองไปรอบๆ ด้วยแววตาล่องลอย ลมก็พัดเส้นผมของพวกเธอปลิวสยาย
เมฆดำ ป่า และเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของพวกเธอ รวมถึงแววตาที่ล่องลอย ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ