“หลี่เฟิง พวกคนป่าตามมาถึงแล้ว พวกเราถูกพบแล้วหรือ?”
หลินผิงลดเสียงลงถาม
อวี๋เสี่ยวลี่ก็หวาดกลัวจนร่างน้อยสั่นเทา
เมื่อนึกถึงชะตากรรมของเหลยเฒ่าหู่ทั้งสาม พวกนางก็พากันหวาดกลัวยิ่งนัก
ทั้งสามคนนั้นถูกฆ่าตาย แล้วยังถูกแขวนไว้บนต้นไม้อีก
ไป๋เจียวเม่ยยิ่งน่าสงสารกว่า
“พวกเราไม่ได้ถูกพบ พวกคนป่าพวกนี้แค่กระจายกำลังค้นหาเท่านั้น”
หลี่เฟิงสงบนิ่งไม่ตื่นตูม
ยิ่งอยู่ในยามคับขัน ก็ยิ่งต้องรักษาความสงบเอาไว้
ห้ามตื่นตระหนกทำอะไรวู่วาม
เสียงของคนกลุ่มนั้นใกล้เข้ามาทุกที
คาดว่าคงอยู่ห่างไปแค่สิบกว่าเมตรเท่านั้น
หลี่เฟิงลดเสียงเตือนทั้งสองคน “จำไว้อย่าส่งเสียง อย่าทำให้เกิดความเคลื่อนไหวใด ๆ”
หลังจากเตือนทั้งสองแล้ว เขาก็เข้าไปหลบในพงหญ้าด้วยกัน
ที่นี่เต็มไปด้วยหญ้าแห้ง
พงหญ้าขึ้นรกทึบ
ทั้งสามคนเข้าไปซ่อนตัว แล้วก็หายวับไปในกองหญ้า
เมื่อหลี่เฟิงมองลอดช่องว่างของพงหญ้าออกไป ก็เห็นคนป่าสามคนถือสามง่ามและธนูค้นหามาตลอดทาง
ด้านซ้ายขวาของพวกเขายังมีพวกพ้องคนอื่นอีก
ด้วยพลังของหลี่เฟิง ถ้าจะกำจัดสามคนนี้ก็ง่ายดาย
แต่เขาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม เกรงว่าจะเป็นการตีหญ้าให้งูตื่น
ถึงแม้จะกำจัดสามคนได้สำเร็จและหนีพ้นจากการไล่ล่าครั้งนี้ ก็ยังส่งผลเสียต่อพวกเขาอยู่ดี
เมื่อเขาสังหารสามคนนั้นและหนีรอดจากการไล่ล่าไปได้ พวกคนป่าทั้งหมดก็จะรู้ว่าพวกเขาหนีไปทางนี้
อวี๋เสี่ยวลี่ทั้งสองก็เห็นคนป่าสามคนนั้นเช่นกัน
เมื่อเห็นสามคนเดินมาแบบดุดันน่ากลัว ทั้งสองก็ตกใจจนไม่กล้าหายใจแรง