"ป้าหลิน เสี่ยวลี่"
หลี่เฟิงคุกเข่าท่ามกลางสายลมฝนพลางร้องเรียกทั้งสอง
เขาพยายามขุดดินและหินอย่างสุดกำลัง
คิดว่าทั้งสองถูกโคลนถล่มทับร่าง เขาเจ็บปวดใจราวกับถูกบีบรัด ร่างกายเย็นเยือกถึงกระดูก
ความหนาวเหน็บของพายุฝน ไม่อาจเทียบกับความเย็นเยียบในหัวใจ
ภาพความทรงจำในอดีตผุดพรายขึ้นมา
ความอ่อนโยนของหลินผิง ความไร้เดียงสาสดใสของเสี่ยวลี่ ปรากฏชัดในห้วงความคิด
นึกถึงตอนที่ต้องจากกันเมื่อครู่ เขาปวดร้าว
เขาสั่งให้ทั้งสองไปซ่อนตัวในถ้ำ ส่วนตัวเองย้อนกลับไปแย่งชิงเสบียง
ยามที่เขาจากมา แววตาอาลัยอาวรณ์ของหลินผิงยังติดตรึงในหัวใจจนยากจะสลัดทิ้ง
"ป้าหลิน เสี่ยวลี่ แต่เดิมคิดว่าจะอยู่ด้วยกันไปนาน ๆ แล้วค่อยออกจากเกาะนี้ไปด้วยกัน ไม่นึกว่าพวกคุณจะตายเสียแล้ว"
น้ำเสียงของหลี่เฟิงโศกเศร้า ไร้ที่พึ่ง และแหบพร่า
บนเกาะมีแต่เสียงพายุกรรโชกฝนซัดสาด ฟ้าร้องฟ้าแลบ
ฝนครั้งนี้ตกหนักมาก
สามคนผ่านชีวิตและความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ผูกพันลึกซึ้ง ต่างพึ่งพากันและกัน
ไม่คิดว่าทั้งสองจะจากไปก่อน
นึกถึงคืนวันอันยาวนานหลังจากนี้ ต้องอยู่เพียงลำพัง หลี่เฟิงก็รู้สึกสิ้นหวัง
"หลี่เฟิง"
"พี่หลิน"
ขณะที่เขากำลังขุดดินอย่างบ้าคลั่ง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยสองเสียงดังมาจากสายลมฝน
นั่นคือเสียงของหลินผิงและอวี๋เสี่ยวลี่
เป็นภาพหลอนหรือเปล่า?
หลี่เฟิงคิดว่าเพราะเสียใจเกินไปจึงเกิดหูแว่ว
"เจ้าตัวแสบ อย่าร้องไห้เลย เรายังไม่ตาย"