ลมหยุดแล้ว ฝนก็หยุดแล้ว
ในป่าดึกดำบรรพ์นี้มีหมอกหนาทึบ
ที่ที่หมอกหนาจัดราวกับควันขาวลอยอ้อยอิ่ง
หลี่เฟิงเดินตามความทรงจำในสมอง นำทั้งสองคนเดินลัดเลาะในป่า
ที่ที่มีเทือกเขาก็ย่อมมีหน้าผา
ที่ที่มีหน้าผาก็ย่อมมีถ้ำ
อีกไม่กี่วันข้างหน้าคาดว่าฝนคงตก
พวกเขาจำเป็นต้องหาถ้ำให้พบเพื่ออยู่อาศัย
ไม่อย่างนั้นโดนฝนรดต่อเนื่องก็จะเป็นหวัดได้ง่าย
พวกเขาเดินผ่านป่าทึบผืนหนึ่งแล้ว ด้านหน้าแนวต้นไม้ก็ค่อยๆ เบาบางลง
เพราะสภาพดินที่ต่างไป ต้นไม้ที่นี่จึงไม่เขียวชอุ่มเท่า
ละแวกนี้อยู่ใกล้เทือกเขามาก พื้นเต็มไปด้วยก้อนกรวด เหมาะให้พุ่มไม้เตี้ยๆ ขึ้นเท่านั้น
ไม่เหมาะกับต้นไม้สูงเสียดฟ้า
หญิงสาวทั้งสองตัวเปียกชุ่มไปทั้งตัว หนาวจนตัวแข็ง
แต่พวกเธอก็ยังกัดฟันเดินตามหลังหลี่เฟิง
ทั้งคู่ไม่บ่น ไม่ร้องว่าลำบากหรือเหนื่อย
พวกเธอไม่อยากเพิ่มความกังวลให้หลี่เฟิง
ฟิ้ว~
ขณะทั้งสามเดินหน้าต่อ ก็มีเงาหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากป่า
“อันตราย!”
พอเงานั้นพุ่งออกมา หลี่เฟิงก็ตะโกนเสียงดัง
หลินผิงสองคนตกใจ รีบหลบวูบ
หลี่เฟิงยกดาบยาวขึ้นจะฟันลงไป กลับพบว่าเป็นคน
และยังเป็นผู้หญิงอีกด้วย
หญิงคนนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าทั้งตัวเปียกโชก
นางมีสีหน้าตื่นตระหนก
ตอนหลี่เฟิงยกดาบฟันลงไป นางก็ตกใจกลัวจนสลบลงกับพื้น
โชคดีที่หลี่เฟิงหดดาบทัน ไม่อย่างนั้นดาบนี้ฟันลงไป นางต้องตายแน่
“เฮ้ย เธอเป็นใคร เธอมาอยู่ในป่าคนเดียวได้ยังไง”