หลินลั่วมองจงหลิงที่อยู่อีกฝั่งของโต๊ะยาว "จงหลิง ฉันรู้ว่าฉันกำลังพูดอะไร"
"ฉันจับมือซูเหยา โยวหนิงก็ยังเบียดอยู่ข้างๆ ฉัน"
"แต่ฉันแค่อยากพูดความจริง"
"พวกเธอสามคน ฉันไม่อยากเสียใครไปแม้แต่คนเดียว"
"พูดแบบนี้ออกไป จะโดนด่า ฉันยอมรับ"
"แต่ถ้าฉันต้องกลืนคำพูดนี้ลงคอ แล้วให้ใครสักคนในพวกเธอคิดว่าตัวเองเป็นคนที่เกินมาน่ะ..."
"งั้นฉันหลินลั่วเนี่ยแหละ ที่เป็นไอ้เวรตัวจริง"
......
หลินลั่วเดินเข้าไปอีกก้าวตรงโต๊ะยาว
"จงหลิง"
"นางเอกในนิยายเธอ คนที่มองออกไปนอกหน้าต่างท่ามกลางสายฝน"
"คนที่นั่งในรถอุ่นๆ ยังรู้สึกหนาว มองหน้าต่างบ้านคนอื่นผ่านม่านฝน คนที่รอไม่ไหวแล้วก็ไม่ควรจะหวังให้ประตูเปิดออก"
"เธอเปลี่ยนตอนจบเถอะ"
จงหลิงเงยหน้าขึ้น
"เปลี่ยนเป็นอะไร?"
หลินลั่วมองเธอ
"เปลี่ยนเป็น...นางเอกรอจนได้พบ"
"ประตูบานนั้น เปิดออกเพื่อเธอ"
"คนที่นั่งอยู่ในรถอุ่นๆ ไม่หนาวอีกต่อไป"
"คนที่อยู่หลังหน้าต่างบานนั้นที่มองผ่านสายฝน กางร่มออกมาคอยรับเธอ"
"จงหลิง เธอเขียนเรื่องราวของคนอื่นมามากมาย"
"คราวนี้ เพื่อตัวเธอเอง เขียนเรื่องที่รอแล้วได้สมหวังบ้าง"
......
จงหลิงยืนอยู่ตรงนั้น นานมากจนไม่ขยับ
เธอก้มหน้าลง เอื้อมมือไปหยิบปากกาที่เพิ่งทำตกไว้ที่ขอบโต๊ะ
คราวนี้ มือยังคงสั่น
แต่ในที่สุดเธอก็เก็บปากกานั้นขึ้นมา วางไว้ข้างสมุด วางให้ตั้งตรงเรียบร้อย
จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น ตาแดงๆ แต่ใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา
"ได้"
"หลินลั่ว ฉันจะเปลี่ยน"
"เปลี่ยนเป็นนางเอกรอจนได้พบ ประตูบานนั้นเปิดออกเพื่อเขา"
"ฉันในฐานะคนเขียนเรื่อง ชอบตอนจบแบบมีความสุขแล้วล่ะ"
......
ฝนนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่าหยุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่
จงหลิงเหลือบดูนาฬิกาดิจิทัลที่มุมโต๊ะ
"ดึกแล้ว"
เธอมองไปที่ซูเหยา แล้วก็มองที่โยวหนิงที่ตัวหดอยู่ข้างๆ หลินลั่ว
"ซูเหยา โยวหนิง คืนนี้พักที่นี่กันเถอะ"
"บ้านฉันกว้าง ห้องเยอะ ชั้นสองว่างอยู่ทั้งชั้น พวกเธอขึ้นไป เลือกห้องไหนก็ได้ตามสบาย"