ชั่วขณะนั้น เขาก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมซูเหยาถึงได้แต่ยืนอยู่อีกฝั่งของโต๊ะยาว โดยไม่ยอมเดินมานั่งใกล้ๆ
ที่แท้ คนที่ไล่ตามเขาทั่วเมืองสี่วันได้
คนที่ยืนมองอยู่ใต้หน้าต่างถึงสองวันสองคืน
ในใจก็กลัวเหมือนกัน
กลัวว่าตัวเองจะเป็นคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
หัวใจของหลินลั่ว อ่อนยวบลงทันที และเจ็บปวดไปพร้อมกัน
……
เขาลุกขึ้นยืน
แขนที่โยวหนิงเกาะแน่นอยู่ กลายเป็นว่างเปล่า เธอส่งเสียง "อ้า" อย่างงุนงง
หลินลั่วไม่ได้นั่งลงไปที่เดิม
เขาเดินอ้อมโต๊ะยาวนั้น ข้ามชามโจ๊กเย็นชามนั้น ไข่ต้มยางมะตูมที่ผิวเริ่มแข็งเป็นแผ่นนั้น ไปหยุดอยู่ตรงหน้าซูเหยา
เวินซูเหยาเงยหน้าขึ้น มองเขา
รอยยิ้มบางๆ นั้น ยังคงอยู่บนใบหน้า
แต่มันดูฝืนๆ ไปหน่อย
หลินลั่วย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ เหมือนกับที่เพิ่งทำกับโยวหนิงเมื่อกี้
"ซูเหยา"
เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ พูดทีละคำๆ ช้าๆ
"ที่ฉันพูดกับจงหลิงไป เพราะช่วงนี้เธอเอาหัวใจมาโชว์ให้ฉันเห็น"
"ฉันทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้ นั่นคือสิ่งที่ฉันเป็นหนี้เธอ คำพูดจริงใจหนึ่งคำ"
"แต่ซูเหยา"
"คำพูดจริงใจ มันไม่ได้มีแค่ประโยคนั้น"
เขายื่นมือออกไป เบาๆ เหมือนกับตอนที่ช่วยโยวหนิงเก็บเส้นผมที่ยุ่งเหยิงเมื่อกี้ ใช้มือนั้นเก็บปอยผมที่นุ่มฟู ยังไม่แห้งสนิท ที่ข้างแก้มของซูเหยา ไปไว้หลังหู