ในห้องนั่งเล่น เงียบจนน่ากลัว
โยวหนิงซบแขนหลินลั่วอยู่ ฟังไม่รู้เรื่องว่าพี่สาวพูดอะไร แต่เธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ความหวาดกลัวในแววตากลับมาอีกครั้ง เธอกำชายเสื้อของหลินลั่วแน่น
หลินลั่วไม่ขยับ มองไปที่ซูเหยา
เขารู้ว่านี่มันไม่ถูกต้อง
รู้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา เป็นคนที่เพื่อเขา เธอพร้อมจะทำลายตัวเอง พร้อมจะเดิมพันด้วยชีวิต
ความรักแบบนี้ หนักเกินไป หนักราวกับกำแพงที่แขวนอยู่เหนือหัว พร้อมจะถล่มลงมาเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วฝังพวกเขาทุกคนไว้ด้วยกัน
นี่คืออันตราย
เขารู้ชัดเจนว่ามันคืออันตราย
แต่เขามองตาของซูเหยา
ดวงตาที่บริสุทธิ์สะอาด มีเพียงเขาเพียงคนเดียวในนั้น
เขาพบว่าตัวเองถอยไม่ไหวแล้ว
รู้ว่ามันคือไฟ รู้ว่ามันจะไหม้ แต่เขาก็ยังก้าวขาไม่ออก
หลินลั่วยื่นมือออกไป ไม่ได้รับสมุดบัญชีเล่มนั้น แต่ไปจับมือของซูเหยาที่ชูสมุดบัญชีอยู่
มือของซูเหยาเย็นมาก เปียกฝนมาตลอดทาง