เวินซูเหยาครุ่นคิดครู่หนึ่ง
"ยี่สิบอัน ได้
แต่ทำสดต้องใช้เวลา พวกเธอจะเอากี่โมง?"
"บ่ายสามโมงได้ไหม"
จงหลิงพูด "บ่ายสามฉันมารับเอง ไม่รบกวนเวลาตั้งแผงห้าโมงของเธอแน่นอน"
"ได้"
เวินซูเหยาพยักหน้า "บ่ายสามโมง"
"ดีมาก" จงหลิงตาเป็นประกาย "แล้วเงินฉันจ่ายตอนนี้เลยไหม?"
"ตอนมารับค่อยจ่าย" เวินซูเหยาพูด "เผื่อพวกเธอเปลี่ยนเวลากะทันหัน"
"จะไม่เปลี่ยนแน่นอน" จงหลิงพูดจริงจัง "ฉันบอกว่าสามโมง ก็สามโมง"
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค "ฉันความจำดี"
เวินซูเหยามองเธอ
"ฉันความจำดี"
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่จงหลิงพูดประโยคนี้
เวินซูเหยาก็นึกขึ้นได้ ผู้หญิงคนนี้ความจำดีขนาดไหนกันแน่
ดีจนจำความสุกดิบของแป้งทุกวันได้
แค่เห็นโยวหนิงหดมือ ก็จำได้ว่าห้ามยื่นของให้เธอแบบแรง ๆ
ยังจำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในตรอกหลังโรงเรียนตอนม.5 ที่แม้แต่หลินลั่วเองก็เกือบลืมไปแล้ว
คนคนหนึ่งจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ได้หมด
นั่นมันต้องใส่ใจขนาดไหนกันนะ
เวินซูเหยาก้มหน้าลง
"...อืม"
"บ่ายสามโมง ฉันจะรอเธอ"
......
ตอนจงหลิงจากไป ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท
เธอพับถุงกระดาษเก็บเข้ากระเป๋าเป็นประจำ
และหันไปทางเวินซูเหยาเหมือนทุกครั้ง
"เจ้าของร้าน เจอกันมะรืนนี้นะ"
แล้วก็หันไปทางมุมเงียบ ๆ ที่ไม่เคยมีเสียงพูด มุมนั้น แล้วพูดเบา ๆ
"โยวหนิง ดื่มนมตอนที่ยังอุ่นอยู่นะ"
พูดจบ เธอก็ไม่รอคำตอบ แล้วหมุนตัวเดินจากไป
เธอรู้ดี กับผู้หญิงคนนี้ รอคำตอบไม่ได้