ลมยามค่ำพัดผ่าน เสียงใบอุ๋ยท้งไหวหวี่
เงาสามคน ท่ามกลางหนึ่งหน้า สองหลัง
หลินลั่วที่เดินอยู่นำหน้ายังคงคิดเลขในใจ: "วันนี้รวมยี่สิบอันนั้นด้วย ทั้งหมด..."
"สามร้อยยี่สิบ"
เวินซูเหยากล่าว
"หา?"
"วันนี้ทั้งหมดสามร้อยยี่สิบ"
หลินลั่วนิ้วมือนับอยู่นาน แล้วเงยหน้าขึ้น:
"...เธอคิดเลขไวจังเลย"
"คิดทุกวัน"
เวินซูเหยากล่าว "หลับตาก็คิดได้"
เวินโยวหนิงเดินอยู่ด้านหลัง มือยังกำสิ่งหนึ่งไว้
เป็นขนมที่จงหลิงยัดใส่มือเธอตอนที่เลื่อนกระดาษน้ำมันครึ่งนิ้วเมื่อวันนี้
ลูกอมนม
อุ่นๆ ถูกกำมาไกล กระดาษห่อเริ่มนิ่ม
เวินโยวหนิงไม่ได้กิน
แค่กำไว้ กำมาตลอดทาง
......
เรื่องบ่ายวันนั้น หลินลั่วเพิ่งรู้ทีหลัง
กิจกรรมกลุ่มจัดในห้องเรียน
ตอนจงหลิงเอาขนมยี่สิบอันวางออกมา ว่ากันว่าทั้งกลุ่มกรูกันเข้าไป
ใครบางคนกัดคำแรกก็ร้อง "ว้าว" ถามว่าซื้อที่ไหนมา
จงหลิงก็บอกว่า หลังถนนหลินเจียง เจ้าของร้านแซ่เวิน ทำสดขายสด
มีผู้ชายคนหนึ่งกินสองอันรวด อยากได้อันที่สาม ถูกจงหลิงห้าม:
"เหลือให้คนอื่น"
ผู้ชายคนนั้นพูด: "อร่อยเกินไปแล้ว เจ้าของร้านนี่มืออาชีพใช่ไหม?"
จงหลิงพูด: "เธอเก่งมาก"
ทีหลังคำพูดนี้ผ่านปากต่อปาก ลอดหูมาถึงหลินลั่ว
หลินลั่วดีใจสุดๆ คืนหนึ่งระหว่างเก็บร้านเดินกลับ ก็พูดกับเวินซูเหยา:
"จงหลิงบอกว่าเธอ'เก่งมาก' แค่สามคำ
ขนมยี่สิบอันทั้งกลุ่ม กินจนไม่เหลือเศษเลย"
เวินซูเหยาเข็นรถ ไม่พูดอะไร
"ฉันบอกแล้วไง"
หลินลั่วภูมิใจสุดๆ
"ขนมเรา เอาไปโชว์ใครก็ได้"
"อืม"
"เธอยังช่วยโฆษณาให้อีก"
หลินลั่วหันกลับ "เจ้าของร้านแซ่เวิน ทำสดขายสด
นี่ดีกว่าที่เราตะโกนขายเองเป็นไหนๆ ใช่ไหม?