ฝั่งเวินโยวหนิง จงหลิงรู้สึกว่าเธอคาดเดาเด็กคนนี้ไม่เคยได้เลยสักครั้ง
เธอพูดไม่ถูก
เด็กผู้หญิงคนนี้...แปลกมาก
จงหลิงรู้สึกแบบนั้น
เด็กคนนั้นไม่เคยพูดอะไรสักคำ
ไม่ว่าใครจะถามอะไร เธอจะก้มหน้าก้มตาหยิบสมุดเล่มเล็กๆ ออกจากกระเป๋าเสื้อ
แล้วค่อยๆ เขียนทีละตัวอักษร ก่อนจะยกสมุดขึ้นมาให้อีกฝ่ายดู
ถ้าเธอเดินเข้าไปใกล้เกินไป หรือยื่นของให้ถึงมือ
ร่างบางของเด็กคนนั้นจะหดถอยหลังทันที ไหล่สั่นเล็กน้อย เหมือนถูกอะไรบางอย่างร้อนๆ จี้
จงหลิงไม่รู้ว่าทำไม และก็ไม่เคยถาม
เรื่องแบบนี้จะให้ถามยังไงได้ล่ะ
เธอแค่รู้สึกคลุมเครือว่าเด็กผู้หญิงที่ชื่อโยวหนิงคนนี้ นิสัยแปลกประหลาด ไม่เหมือนคนปกติทั่วไป
นานมาแล้วมีอยู่ครั้งหนึ่ง จงหลิงเกือบจะทำพลาดเหมือนกัน
เป็นตอนที่ซื้อแป้งทอด เธอหยิบเงินทอนส่งให้โดยไม่ทันคิด และเผลอยื่นไปทางฝั่งเวินโยวหนิงพอดี
มือของเวินโยวหนิงหดกลับอย่างรวดเร็วราวกับถูกงูกัด
หดเร็วขนาดนั้น แรงขนาดนั้น ราวกับของที่จงหลิงถืออยู่ไม่ใช่เศษเงินไม่กี่เหรียญ แต่เป็นแผ่นเหล็กที่ถูกเผาจนแดงก่ำ
จงหลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่เพียงไม่ถึงครึ่งวินาที
เธอฉลาดเกินไป
ฉลาดจนไม่จำเป็นต้องรู้ถึงเหตุผล เพียงแค่การหดมือครั้งนั้น เธอก็อ่านออกแล้วว่า "ไม่ควรทำแบบนี้"
เธอดึงมือกลับอย่างเป็นธรรมชาติ วางเงินทอนลงบนขอบแผงอย่างแผ่วเบา
ไม่พูดอะไรสักคำ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หันไปคุยกับหลินลั่วทันที
เพื่อเบี่ยงเบนสายตาทุกคู่ ให้ออกจากเด็กผู้หญิงคนนั้น
ปล่อยให้เธอมีพื้นที่ของตัวเอง