เวินโยวหนิงมองเธออยู่เนิ่นนาน
แล้วนางก็ทำสิ่งหนึ่ง
นางหยิบของบางอย่างออกมาจากเสื้อคลุมที่เปียกชื้นของตัวเอง
มันคือลูกอม
ลูกอมนม ลูกเดียวกับที่จงหลิงยัดใส่มือเมื่อสามวันก่อน
กระดาษห่อที่นุ่มเละ ถูกกำไว้สามวัน แถมยังโดนฝนซ้ำ จนยับเยินไปหมด
นางไม่เคยกินมันเลยสักครั้ง
นางชูลูกอมเม็ดนั้นขึ้นมาตรงหน้าจงหลิง
ไม่พูดอะไรสักคำ
ชูอยู่อย่างนั้น มือสั่นเทา จะเพราะหนาวหรือเพราะอะไรก็ไม่รู้
จงหลิงตะลึง มองลูกอมที่ถูกกำไว้สามวันและเปียกฝนเม็ดนั้น
เธอเข้าใจ
นี่คือวิธีที่เวินโยวหนิงใช้พูดคำว่าขอบคุณ
ด้วยวิธีเดียวที่นางมี
จงหลิงไม่รีบรับ
เพราะการเคลื่อนไหวที่เร็วเกินไป คำพูดที่หนักเกินไป อาจทำให้เด็กคนนั้นหดกลับเข้าไปในกระดองของตัวเองได้
เธอค่อย ๆ ยื่นมือออกไปอย่างช้า ๆ
"ขอบใจนะโยวหนิง"
เธอพูดเสียงเบามาก "พี่รับไว้แล้ว"
แล้วรับลูกอมเม็ดนั้นมา
จากนั้น เธอไม่ได้กิน แต่เก็บมันอย่างทะนุถนอม ใส่ลงในกระเป๋าที่เปียกและเลอะเทอะ "ดูแพง" ใบนั้นของเธอ
ใส่ไว้ในช่องที่อยู่ลึกที่สุด
ลูกอมเม็ดนั้น เธอเก็บอย่างพิถีพิถันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
......
เวินซูเหยา stood อยู่หลังแผ่นเหล็ก มองทุกอย่างด้วยตาตัวเอง
จังหวะที่จงหลิงสะบัดผ้าพลาสติก จังหวะที่พุ่งตัวไปกดแป้งสาลี จังหวะที่ผลักโยวหนิงเข้าไปใต้รถ
รวมถึงลูกอมเม็ดนั้นที่เธอใส่ลงในกระเป๋า
เวินซูเหยาก็รู้สึกว่ากำแพงที่ชื่อว่า "ร้อยล้าน" นั่น เริ่มมองไม่ค่อยชัดแล้ว
เด็กสาวอีกฝั่งของกำแพง ตัวเปื้อนโคลนทั้งตัว ดูไม่ได้ราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ