นิยายเล่มนั้นของหลินลั่วเขียนไปติดอยู่ที่บทที่ 57
ชื่อเรื่อง "เก็บสองสาวฝาแฝดจอมตกอับมาเลี้ยง ฉันไม่ได้อยากมีแฟนนะไม่ได้โกหก"
เขาเขียนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ
พอเขียนถึงตอนที่พระเอกพาสองสาวพี่น้องที่หมดหนทางกลับบ้าน
ต่อจากนี้ควรทำอะไรต่อ เขาไม่มีความคิดแม้แต่นิดเดียว
บรรณาธิการเร่งต้นฉบับ เขาก็แค่นั่งจ้องเคอร์เซอร์กะพริบไปเรื่อย ๆ
คืนนั้น ตอนดึก เขากลับมาที่ห้องเช่า แล้วล้มตัวลงบนโต๊ะตัวที่โยกเยกได้ทุกครั้งที่ขยับ
บนโต๊ะมีแป้งทอดที่ขายไม่หมดในตอนกลางวันวางอยู่สองชิ้น
เวินซูเหยาเหลือไว้ให้เขา
"ถ้าไม่กินฉันจะทิ้ง"
เธอพูดว่า
ความจริงแล้ว ไม่เคยเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว ขายหมดทุกวัน ไม่มีทางเหลืออะไรทั้งนั้น
หลินลั่วรู้ดี แต่เขาไม่ยอมเฉลย
เขากัดแป้งทอด จ้องที่ชื่อเรื่องบนหน้าจอ แล้วจู่ ๆ ก็เผลอหัวเราะออกมา "ฮ่า"
ฉันไม่ได้อยากมีแฟนนะไม่ได้โกหก
คนเขียนนิยายนี่เก่งเรื่องปักธงให้ตัวเองที่สุดจริง ๆ
......
เรื่องวุ่น ๆ เริ่มต้นขึ้น จากการเรียนวิชาเอกคาบหนึ่ง
ภาคเรียนแรก ปีหนึ่ง คณะคอมพิวเตอร์ ชั้นหนึ่ง วิชา "โครงสร้างข้อมูล"
กลางภาคมีโปรเจกต์ประจำวิชา ทั้งชั้นเรียนต้องแบ่งกลุ่ม
ทำระบบจัดการห้องสมุด ที่ต้องรันได้จริง
ชั้นหนึ่งมีเพื่อนประมาณสี่สิบคน แบ่งเป็นสิบกลุ่ม
หลินลั่ว เวินซูเหยา เวินโยวหนิง ก็ได้อยู่กลุ่มเดียวกันโดยธรรมชาติ
คนที่สามควรจะเป็นคนอื่น แต่ไม่มีใครอยากอยู่กลุ่มเดียวกับเวินโยวหนิง
ไม่ใช่เพราะรังแกเธอ
แต่เพราะไม่รู้จะพูดกับเธอยังไง
ถามเธอหนึ่งประโยค เธอก็จะก้มหน้า นิ่งอยู่นาน
นิ้วมือบิดชายเสื้อ แล้วเขียนข้อความหนึ่งบรรทัดลงในสมุดเล่มเล็ก ผลักให้ดู
เพื่อนร่วมชั้นไม่ใช่คนไม่ดี แต่คือกลัว
กลัวว่าพูดอะไรผิดไปหนึ่งคำ จะทำให้ผู้หญิงที่เงียบสงบราวกับกระดาษแผ่นบางคนนี้ร้องไห้