สี่ทุ่มตรง หอพักหญิง 203
ประตูถูกผลักเปิด ซ่งจื้ออี้เดินเข้ามาก่อน เจียงเค่อเอ่อร์ตามหลังมา
สองคนเที่ยวกันมาทั้งวัน
เดินห้าง ดูหนัง กินของมั่ว ๆ เต็มไปหมด
มือเจียงเค่อเอ่อร์ยังถือชานมหนึ่งแก้ว กินไปแล้วครึ่งแก้ว
"เหนื่อยจะตาย"
พี่เธอก้าวเข้าห้องก็พุ่งตัวลงเตียงตัวเองทันที ยกชานมไว้สูง ๆ กลัวหก
"เค่อเอ่อร์"
ซ่งจื้ออี้เตือนจากด้านหลัง
"ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน"
"ไม่งั้นพรุ่งนี้ตื่นอีกไม่ไหว"
"รู้แล้วจื้ออี้"
เจียงเค่อเอ่อร์ปากรับปาก แต่ตัวไม่ขยับแม้แต่นิด
ยังคงนอนแผ่บนเตียง ราวกับน้ำตาลที่ละลายเป็นก้อน
......
ซ่งจื้ออี้เปลี่ยนรองเท้า เสร็จแล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ ห้องด้วยความเคยชิน
ในห้องน้ำมีเสียงน้ำ ไหลซ่า ๆ เวินซูเหยากำลังซักผ้าอยู่
เธอหันไปมองทางฝั่งเวินโยวหนิง
เวินโยวหนิงนั่งอยู่บนเตียง กอดสมุดเล่มเล็ก ๆ เล่มหนึ่งไว้
สมุดเล่มนั้นซ่งจื้ออี้จำได้ มันคือปากที่สองของโยวหนิง
ปกติเวลาโยวหนิงกอดสมุดเล่มนี้ เพราะกลัว เพราะไม่มั่นใจ
แต่วันนี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิม
......
วันนี้โยวหนิงกอดสมุดเล่มนั้น
มุมปากยกขึ้น ซ่อนยังไงก็ซ่อนไม่มิด
ซ่งจื้ออี้ใจกระตุกวูบ อยู่กับพี่น้องตระกูลเวินมาหลายเดือน
เธอรู้ดี โยวหนิงไม่ค่อยยิ้ม
ซ่งจื้ออี้ทำเป็นไม่เห็นอะไร เดินช้า ๆ ไปที่โต๊ะตัวเอง วางกระเป๋าลง
แต่สายตายังจับจ้องอยู่ที่โยวหนิง
"โยวหนิง"
เธอเอ่ยออกมา น้ำเสียงนุ่มนวลมาก กลัวจะทำให้ตกใจ
"วันนี้ยุ่งอะไรอยู่น่ะ?"
......
เวินโยวหนิงเงยหน้าขึ้น เห็นเป็นซ่งจื้ออี้
เธอเม้มปาก ก้มหน้าลง
กอดสมุดในอ้อมอกแน่นขึ้นอีกนิด เหมือนปกป้องสมบัติล้ำค่าบางอย่าง