มีลูกค้าประจำมาซื้อแป้งทอด
เป็นผู้ชายใส่แว่น
มาทุกวัน
"ใส่ไข่สองฟอง แฮม แล้วก็แตงกวาด้วย"
"ได้ค่ะ รอสักครู่"
ชายหนุ่มรอไปพลางก็ถามขึ้นแบบไม่ได้คิดอะไร
"พี่ครับ วันนี้แฟนพี่ไม่มาด้วยหรอ"
มือของเวินซูเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง
ตะหลิวลอยค้างอยู่กลางอากาศ
"เขา..."
เธอก้มหน้าลง พลิกแป้งทอดต่อไป
"ไม่ใช่แฟนฉัน"
น้ำเสียงเรียบนิ่งมาก
"โอ้"
ชายหนุ่มไม่ได้คิดอะไรต่อ
"ผมเห็นคุณสองคนอยู่ด้วยกันทุกวัน เลยนึกว่า..."
"เขาแค่มาช่วย"
เวินซูเหยาใส่แป้งทอดลงถุงแล้วยื่นให้
"ทอนสามหยวนค่ะ"
ชายหนุ่มรับถุงแล้วเดินจากไป
เวินซูเหยายืนอยู่ที่เดิม
"คนมาช่วย"
สามคำ
ออกจากปากเธอเอง
พูดได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว
แต่พอพูดจบ ก็รู้สึกจุกในใจขึ้นมาทันที
......
สามทุ่มครึ่ง
แป้งเหลวหมดแล้ว
เวินซูเหยาเริ่มเก็บร้าน
เก็บคนเดียว
ดับไฟ
ขูดแผ่นเหล็ก เก็บโต๊ะ เก็บของ
งานพวกนี้ปกติต้องทำด้วยกันสองคน
หลินลั่วมีแรงเยอะ
แผ่นเหล็กหนักๆ นั้น
ถุงแป้งสาลีที่ใช้ไม่หมดนั่น
เขายกขึ้นรถเข็นขายของให้หมด
ตอนเขายก ก็ชอบทำเป็นเก่ง
ยกทีเดียวสองอย่าง
ยกจนหน้านิ่วคิ้วขมวด
ปากก็ไม่ยอมแพ้
"เล็กน้อย"
"พี่เคยฝึกมา"
เวินซูเหยาทุกครั้งก็บอกให้เขาอย่าทำเป็นเก่ง
แยกยกสองรอบ
เขาไม่เคยฟัง
......
วันนี้
แผ่นเหล็กก็ยังหนักเท่าเดิม
เวินซูเหยายกคนเดียว ก้มตัวลงใช้สองมือยก แผ่นเหล็กไม่ขยับแม้แต่นิด
เปลี่ยนท่า กัดฟัน ยกใหม่ แผ่นเหล็กพ้นจากพื้น