เวินซูเหยา มองตามทิศทางที่เจียงเค่อเอ่อร์วิ่งออกไป นิ่งไปสองวินาที
“เค่อเอ่อร์น่ะ...”
“เธอก็เป็นแบบนี้แหละ”
ซ่งจื้ออี้รับคำ พร้อมยิ้ม
“ใจกว้าง”
“แต่ใจก็ร้อน”
เวินซูเหยา “อืม” รับคำหนึ่ง แล้วนั่งลงข้างเตียงของตัวเอง
เธอยื่นมือไปหยิบสมุดของโยวหนิง อยากจะช่วยวางให้เรียบร้อย
แต่โยวหนิงกลับหอบสมุดเข้าหน้าอก กอดไว้แน่น
มือของเวินซูเหยาชะงักค้าง มองน้องสาว
ใบหน้าของน้องยังแดงอยู่
......
เวินซูเหยาไม่ได้แย่ง มองน้องสาวแวบหนึ่ง
ในแววตานั้นมีความหมายมากมาย
ซ่งจื้ออี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองเห็นชัดเจน
ในแววตานั้น มีความสงสัย มีความเป็นห่วง
และยังมีบางอย่างที่ปนเปื้อนความขมเล็กน้อย แม้แต่เวินซูเหยาเองก็ไม่ทันสังเกต
เวินซูเหยาดึงมือกลับ ไม่ถาม
เธอเหมือนกับซ่งจื้ออี้
บางอย่างเห็นเข้าใส่ใจ ไม่พูดให้แตก
เพียงแต่เหตุผลที่ไม่พูดของทั้งคู่ไม่เหมือนกัน
ซ่งจื้ออี้ขี้เกียจพูด
เวินซูเหยาไม่กล้าถาม
......
ประตูถูกเปิด ผลัก เจียงเค่อเอ่อร์กลับมาแล้ว
กระติกน้ำสองใบเติมเต็มจนล้น แบกจนแขนเอียงไปข้างหนึ่ง
“เอาน้ำมาแล้ว!”
เธอวางกระติกลงบนโต๊ะ หอบหายใจ
รินน้ำให้เวินซูเหยาหนึ่งแก้ว เติมน้ำเย็นลงไปก่อนเล็กน้อย
ลองอุณหภูมิ ไม่ร้อนไม่เย็น พอดี แล้วยื่นแก้วให้