ราตรีภายนอกหน้าต่างมืดมิด
เวินอวิ๋นมองภรรยาที่ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ห่มผ้าเรียบร้อย รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป
เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า กดหาเบอร์หนึ่งแล้วโทรออก
โทรศัพท์ดังเพียงสองครั้งก็มีคนรับสาย
“นายท่าน”
เสียงของโจวเฒ่ายังคงราบเรียบเช่นเดิม
“โจวเฒ่า”
เวินอวิ๋นมองออกไปนอกหน้าต่าง “เจ้าสองตัวนั้นเป็นอย่างไรบ้าง”
เวินปัวกับหนิงฮุ่ย
ในคืนวันที่ส่งซูหวานอี๋เข้าโรงพยาบาล เวินอวิ๋นพูดกับโจวเฒ่าเพียงประโยคเดียว
“ส่งไปเฮยยวน”
เรือนจำเฮยยวน
สถานที่แห่งนั้นไม่มีอยู่บนแผนที่แม้แต่ฉบับเดียว
ผู้ที่ถูกคุมขังล้วนเป็นคนที่ชั่วร้ายและโหดเหี้ยมที่สุดในโลก
ทั้งพวกที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา พวกที่ฆ่าจนคลุ้มคลั่ง และยังมีพวกที่... ต่ำช้ายิ่งกว่าเดรัจฉานเสียอีก
คนที่เข้าไป ไม่มีชื่อ มีเพียงหมายเลข
คนที่เข้าไป สิ่งเดียวที่ได้ออกมาคือเถ้ากระดูก
“เรียนท่าน ส่งเข้าไปแล้วครับ ตามคำสั่งของท่าน ไม่ได้แจ้งผู้ใด โยนเข้าไปไว้ชั้นล่างสุดแล้วครับ”
“นายท่าน ท่านก็ทราบดีว่าชั้นล่างสุดนั้นมีคนประเภทใดอยู่บ้าง”
“ถ้าให้ข้ามอง”
โจวชะงักไปครู่หนึ่ง “พวกเขาสองคนน่ะ อยู่ที่นั่นคงมีชีวิตไม่เกินสองวัน”
“รู้แล้ว”
เวินอวิ๋นวางสาย แล้วเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า
สำหรับลูกสาวของตัวเอง เขามีความรู้สึกผิดมาตลอดสิบเก้าปี ถึงขั้นยอมก้มเอวลงและเอ่ยคำว่า “ขอร้อง” ได้
แต่สำหรับสัตว์เดรัจฉานที่ขโมยลูกสาวของเขาไป แถมยังทำร้ายลูกสาวจนอยู่ในสภาพนั้น
เขาไม่เคยพูดถึงเหตุผล
เขาพูดเพียงว่าจะทำให้พวกมันเสียใจที่เกิดมาบนโลกนี้
……
เรือนจำเหยวียนดำ ชั้นล่างสุด
ไม่มีหน้าต่าง
ไม่มีแสงสว่าง
มีเพียงหลอดไฟสีเหลืองสลัวดวงหนึ่งที่ติดๆ ดับๆ
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสนิม เหงื่อ และเลือดที่ปะปนกัน
หากได้กลิ่นนี้นานเข้า ก็ทำให้คนเสียสติได้
……
ตอนที่เวินปัวกับหนิงฮุ่ยถูกโยนเข้ามา พวกเขากอดกันแน่นอยู่
บาดแผลบนใบหน้าของเวินปัวยังไม่หายดี บวมเหมือนซาลาเปาขึ้นรา
หนิงฮุ่ยกำแขนของเขาไว้แน่น
ประตูเหล็กปิดลงดัง “โครม”
ดวงตานับไม่ถ้วนสว่างวาบขึ้นในความมืด