ห้องหยุนซงอยู่ที่ชั้นสาม
เป็นห้องส่วนตัวแยกต่างหาก
ประตูเป็นไม้จริง ผลักเข้าไปข้างในมีโต๊ะกลมใหญ่โตที่นั่งได้สิบกว่าคน
แต่บนโต๊ะกลับวางจานชามไว้แค่สองที่
เวินอวิ๋นมาถึงแล้ว
เขาไม่ได้นั่งตำแหน่งประธาน แต่นั่งอยู่ฝั่งใกล้ประตู
พอเห็นหลินลั่วเดินเข้ามา เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที
ท่าทางนั้นรีบร้อนจนเกือบจะชนเก้าอี้ล้ม
"หลินลั่ว"
เวินอวิ๋นมองเขา น้ำเสียงกระชากเล็กน้อย "มาแล้วเหรอ"
"เร็ว ๆ เข้ามานั่งสิ"
...
หลินลั่วนิ่งไปครู่หนึ่ง
วันนี้ชายคนนี้เปลี่ยนเป็นชุดสูทสีเข้มเนื้อดี ผมหวีเรียบกริบไร้ที่ติ
ยืนอยู่ตรงนั้น มีรัศมีกดดันน่าเกรงขาม
ประมุขตระกูลอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง
แต่คนแบบนี้
พอเห็นเขาหลินลั่วเด็กกำพร้าที่ใส่เสื้อขนเป็ดขึ้นรา กลับลุกขึ้นยืนก่อน
หลินลั่วรู้สึกเก้ๆ กังๆ ถอดเป้ออกจากหลัง กอดไว้แนบอก เดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามเวินอวิ๋น
"คุณ...คุณลุงเวิน"
เขาคิดอยู่นิดหน่อยก่อนจะเลือกคำเรียก "สวัสดีครับ"
...
เวินอวิ๋นมองเขา สายตาซับซ้อน
มีทั้งสายตาวัดมอง มีทั้งความเจ็บปวดใจ และมีบางอย่างที่อ่อนโยนมาก ซึ่งหลินลั่วมองไม่ออก
"ดี ดี"
เวินอวิ๋นพูดคำว่าดีซ้ำสองครั้ง รินชาให้หลินลั่วด้วยตัวเอง "เหนื่อยจากการเดินทางไหม นี่ ดื่มชาก่อน"