โรงหนังซิงเหอ ห้องเจ็ด
ไฟยังสว่างอยู่
ตอนที่หลินลั่วพาสองพี่น้องเดินเข้าไป ในห้องแทบจะไม่มีคน
ก็แน่ละ ช่วงสายของวันทำงาน แล้วก็เป็นหนังรักที่ไม่ร้อนไม่เย็นอะไรแบบนี้
มีคู่รักสองสามคู่นั่งกระจายกันอยู่ตามมุม หัวชนหัวกัน คุยกันเบาๆ
หลินลั่วมองเลขที่นั่งบนตั๋ว
"แถวเอฟ เก้าอี้เจ็ด แปด เก้า"
เขาพึมพำ
"ไปกัน อยู่ทางนี้"
ตอนแรกเขาจองตั๋วเรียงลำดับไว้
เขานั่งแปด เวินโยวหนิงนั่งเจ็ด เวินซูเหยานั่งเก้า
แต่พอเดินมาถึงที่นั่ง จู่ๆ เขาก็ชะงัก
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปพูดว่า
"ให้โยวหนิงนั่งตรงกลางเถอะ"
เวินซูเหยาเงยหน้ามองเขา
"ตรงกลางดูมุมภาพดี"
หลินลั่วอธิบายไปครึ่งประโยค แล้วเสริมอีกครึ่งประโยค
"แล้วก็... ครั้งแรกที่ดูหนัง นั่งตรงกลางจะรู้สึกอุ่นใจกว่า"
เขาพูดอย่างไม่คิดมาก เหมือนแค่เอ่ยปากเฉยๆ
แต่เวินซูเหยาในใจรู้ดี
นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างคนสองคน ด้านซ้ายคือเธอ ด้านขวาคือเขา
โยวหนิงก็จะถูกประกบกลางไว้พอดี อยู่ทางไหนก็มีคนนั่งติด
คนคนนี้ปากบอกว่า"มุมภาพดี" แต่สิ่งที่ทำกลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เวินซูเหยาไม่เอะใจอะไร
เธอแค่"อืม"ตอบไปหนึ่งเสียง แล้วจูงมือน้องสาว ให้นั่งลงตรงกลาง
ก็เลยกลายเป็นแบบนี้
หลินลั่วนั่งอยู่ด้านซ้าย
เวินโยวหนิงนั่งอยู่ตรงกลาง
เวินซูเหยานั่งอยู่ด้านขวา
ไฟ ดับลง
จอภาพสว่างขึ้น
แสงมหาศาล พุ่งเข้ามาปะทะหน้า
เวินโยวหนิงอุทาน"ว้าย"ออกมาแล้วหดตัวเข้าไปในพนักพิง
เธอไม่เคยเห็นภาพใหญ่ขนาดนี้ เสียงดังขนาดนี้มาก่อน
เสียงหลั่งไหลมาจากทุกทิศทุกทาง
โอบล้อมเธอไว้ทั้งตัว ตกใจจนเผลอคว้าสิ่งที่อยู่ข้างๆ ไปโดยสัญชาตญาณ