เวินโยวหนิงกระพริบตา
"พามาโดยเฉพาะ?"
"อือ"
หลินลั่วพยักหน้า "พาพวกเธอมาโดยเฉพาะเลย"
เวินโยวหนิงร้องรับ "อ้อ" แล้วก็ก้มหน้ามองเข่าของตัวเอง
อยู่นานถึงได้พูดด้วยเสียงเบาเท่ายุง
"...ขอบคุณนะ"
"ที่พาฉันมาโดยเฉพาะ"
หัวใจของหลินลั่ว ถูกคำว่า "ขอบคุณ" ที่เบาบางนี้ ทิ่มแทงจนเจ็บแปลบ
เขาหันหน้าหนี มองจอกลับไป พูดไม่ออกอยู่นาน
ส่วนเวินซูเหยา
เธออยู่ในความมืด ค่อย ๆ ยกมือขึ้น ปาดมุมตาออกไปอย่างรวดเร็ว
แผ่วเบามาก เร็วมาก
เธอคิดว่าไม่มีใครเห็น
หลินลั่วเห็น
เขาไม่พูดอะไร แค่เลื่อนซองกระดาษทิชชูบนที่วางแขน ไปทางเธอเบา ๆ อีกหนึ่งเซนติเมตร
......
หนังจบ
เมื่อไฟสว่างขึ้นใหม่ เวินโยวหนิงยังคงจมอยู่ในเนื้อเรื่อง ดวงตาเป็นประกาย
"พี่หญิง พวกเขา...จะได้เจอกันอีกไหม?"
เธอดึงแขนเสื้อพี่สาวถาม
"ได้สิ"
เวินซูเหยาจัดเสื้อผ้าให้เธอเรียบร้อย "ในหนังบอกไว้แล้ว ต้องได้เจอกันอีก"
"ดีจัง"
เวินโยวหนิงพูดเบา ๆ
"ผู้หญิงคนนั้น ไม่ต้องรอใครคนเดียวอีกแล้ว"
เวินซูเหยามือที่กำลังขยับหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เธอก้มมองน้องสาว
ไม่ต้องรอใครคนเดียวอีกแล้ว
จู่ ๆ เธอก็ตระหนักว่า สิ่งที่โยวหนิงจำได้
ไม่ใช่บทพูดหวานซึ้ง ไม่ใช่ภาพสวยงามเหล่านั้น
สิ่งที่โยวหนิงจำได้ คือ "ไม่ต้องอยู่คนเดียว"
คือมีคนมารับ
คือมีคนยอมอ้อมไปส่ง
คือมีคนยื่นทิชชู่พร้อมกับพูดว่า "ลมแรง" ตอนที่เธอยิ้ม
นั่นคือสิ่งที่โยวหนิงไม่เคยมีมาก่อน
เวินซูเหยากำมือน้องแน่นขึ้นอีกนิด
"อือ"
"ไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว"
ตอนที่เธอพูดประโยคนี้ เธอมองน้องสาว
แต่ทันทีที่คำพูดหลุดออกมา
หางตาของเธอ ควบคุมไม่ได้ กวาดไปที่หลินลั่วซึ่งยืนอยู่อีกด้านหนึ่ง