เวินซูเหยาปิดสมุดของน้องสาวแล้วส่งคืนให้เธอ
จากนั้นก็หันกลับมามองหลินลั่ว
“หลินลั่ว”
“ฉันรู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่”
“นายจะบอกว่านายปกป้องพวกเราไม่ได้ไปตลอดชีวิต นายจะบอกว่ากลับไปตระกูลเวิน แล้วฉันกับโยวหนิงจะไม่ต้องถูกทำร้ายอีก ไม่ต้องออกไปขายของอีกแล้ว นายจะบอกว่านายเป็นคนนอก ไม่ควรเข้ามาขวาง”
รูม่านตาของหลินลั่วหดลงเล็กน้อย
คำพูดที่เขาเก็บไปคิดอยู่วันแล้ววันเล่า ซูเหยาพูดแทนเขาหมดแล้ว
เธอเข้าใจเขามากเกินไป
เธอเข้าใจเขามากเกินไปเสมอ
ตอนนั้น เธอก็เข้าใจเขาแบบนี้แหละ
เธอแกะคำว่า “เพื่อพวกเธอ” ที่เขาทำเพื่อพวกเธอออกทีละชั้น ทีละชั้น จนถึงชั้นในสุด แล้วก็แกะออกมาเป็นสองคำ
การทรยศ
เธอบอกว่า นายอยากจะสะบัดพวกเราให้หลุดมาตั้งนานแล้วใช่ไหม