หลินลั่วยืนอยู่ปลายโต๊ะยาว มองปากกาที่อยู่บนพื้น
นั่นคือปากกาที่เขาทำหล่นเมื่อครู่
เขานั่งแก้ต้นฉบับของจงหลิงมาสองวันเต็ม จนมือเมื่อย ปากกานั่นไม่เคยห่างมือเลย
ตอนนี้มันนอนอยู่บนพื้น ปลายปากกาชี้ไปทางประตู เหมือนมีใครบางคนชี้ทางให้เขา
จู่ๆ หลินลั่วก็ไม่อยากเก็บมันขึ้นมา
และก็ไม่อยากเดินออกไปตามทางเส้นนั้นด้วย
หลายวันมานี้ เขาถอยมาหลายครั้งเกินไปแล้ว
คืนนั้น ซูเหยาผลักเขาออกไปกลางสายฝน เขาถอย
เธอบอกว่า "แกไปเถอะ ดีซะอีก" เขากัดฟัน ถอย
เขาอยู่คนเดียวกลางสายฝนจนดึก เข้าไปในร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง ดื่มเหล้า เมา ก็เป็นการถอยอีก
ไข้ขึ้นสูง จงหลิงเก็บเขากลับมา เขานอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ พลิกไปพลิกมา
เรียนรู้ที่จะไม่คิดลึก ถอยออกมา
ถอยเข้าไปในสายฝน
ถอยเข้าไปในเหล้า
ถอยเข้าไปในคำว่า "ไม่คิดลึก"
เขาคิดมาตลอดว่านั่นคือความดี
เขาคือคนนอก ทำให้สองพี่น้องกลับไปตระกูลเวิน ไม่คิดลึก ถอยออกไป คือการเปิดทางให้พวกเธอ
แต่ตอนนี้ เขากวาดตามองคนสามคนในห้องนี้
โยวหนิงกอดแขนเขาไว้ ยังสั่นไม่หยุด
ซูเหยายืนอยู่ฝั่งนั้น สงบจนน่าขนลุก
จงหลิงยืนอยู่คนเดียวฝั่งโต๊ะยาว เพิ่งจะควักหัวใจตัวเองออกมาให้ทุกคนเห็นเมื่อครู่
จู่ๆ หลินลั่วก็เข้าใจ
สิ่งที่เรียนรู้มาหลายวันนี้ "ไม่คิดลึก ถอยออกมา" ไม่ใช่ความดี
มันคือความขี้ขลาด
เขาถอยหนึ่งครั้ง โยวหนิงก็สั่นหนึ่งครั้ง
เขาถอยหนึ่งครั้ง ซูเหยาก็บ้าคลั่งขึ้นอีกขั้น
เขาถอยหนึ่งครั้ง จงหลิงก็เจ็บขึ้นอีกขั้น
เขาถอยหนึ่งครั้ง คนสามคนนี้ ก็ต้องแตกสลายตามเขาไปหนึ่งรอบ
หลินลั่วยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น
เด็กกำพร้าคนหนึ่ง โตมาคนเดียว เคยชินกับการปกป้องตัวเอง