หลินลั่วตะลึงอยู่กับที่
ที่จริง เขาไม่ได้ไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด
หลายวันมานี้
ไข่ต้มยางมะตูมที่เธอต้มให้ทุกวัน
ประโยคนั้น “พระเอกรู้ได้ยังไงว่าตัวเองชอบใคร”
ประโยคนั้น “พระเอกจะคิดจูบนางเอกตอนไหน”
ประโยคนั้น “พระเอกเวลาชอบใครสักคน จะคิดถึงแต่เธอ ยอมควักเงินจ่ายให้โดยไม่คิดแม้แต่จะกะพริบตา” ตอนที่เขาพูด มือที่เธอกำลังพิมพ์อยู่นั้นช้าลงไปชั่วขณะ
อาหารว่างตอนดึกที่ไม่เคยเย็นจนเกินไป
รวมถึงเรื่องราวคืนฝนตกที่เธอเขียน
นางเอกคนนั้นที่นั่งอยู่ในรถที่อบอุ่นแต่ยังรู้สึกหนาว มองผ่านม่านฝนไปที่หน้าต่างบ้านคนอื่น “ถึงจะรอเท่าไหร่ก็ไม่ควรหวังว่าประตูจะเปิด”
“แต่หลินลั่ว ในบางเรื่องราว นางเอกรอไม่ไหวจริง ๆ”
ในใจหลินลั่วนั้น ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาตั้งนานแล้ว
ความคิดที่เขาไม่กล้าจะแหย่ ไม่กล้าคิดถึง
เขากดมันลงไป
เหมือนกับทุกอย่างที่เขากดลงไปในหลายวันนี้
ไม่คิดให้ลึก
แต่ตอนนี้
เวินซูเหยาแค่พูดประโยคเดียวก็ทำให้กำแพงนั้นทะลายลง
หลินลั่วมองจงหลิง
อยู่ ๆ ก็ไม่รู้จะพูดอะไร
......
จงหลิงยืนอยู่ข้างโต๊ะยาว
ถูกพูดจี้จุดต่อหน้าคนขนาดนี้ ใบหน้าที่ปกติสุขุมเยือกเย็นตลอดเวลานั้น ตอนนี้ถึงกับซีดลงไปเล็กน้อยจริง ๆ
แต่ก็แค่ชั่วครู่เดียว
เธอไม่ตื่นตระหนก ไม่ได้เป็นเหมือนสาวน้อยที่ถูกจับได้ว่ามีใจให้ใคร แล้วทำหน้าแดงก้มหน้า หรือรีบโบกมือปฏิเสธ