ถึงเวลาเที่ยงแล้ว
คนเริ่มเยอะขึ้น
คิวต่อยาวเหยียด จากใต้ต้นไม้เครื่องบินทอดยาวไปจนถึงขอบถนน
ล้วนเป็นนักเรียนที่รอซื้อแป้งทอดซอสเผ็ดกันทั้งนั้น
แป้งทอดนี้โด่งดังไปทั้งโรงเรียน มีคนขี่จักรยานจากประตูเหนือมาถึงที่นี่ เพื่อกินคำเดียว
มือของเวินซูเหยาไม่เคยหยุด
รีดแป้ง วางบนแผ่นเหล็ก ทาซอส โรยต้นหอม พลิกกลับ ใส่ถุง ทำได้อย่างต่อเนื่องไม่มีสะดุด
เหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผาก ผมที่ขมับถูกควันน้ำมันเลียจนติดแก้มแต่ก็ไม่มีเวลาเช็ด
หลินลั่วยืนเก็บเงินอยู่ด้านขวา เก็บจนมือไม่ว่าง
"สิบหยวน"
"สแกนตรงนั้น ใช่ โค้ดนั้น"
"คนต่อไป เงินสดหรือสแกนจ่าย?"
เวินโยวหนิงยืนอยู่ระหว่างสองคน ถัดไปทางด้านหลังเล็กน้อย
ช่วยส่งถุง เก็บต้นหอม ท่าทางเชื่องช้า แต่ไม่เคยหยุด
ในตอนนั้นเอง ที่ท้ายแถวก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา
เวินซูเหยาเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น
เธอสะดุดตามาก ใส่ชุดเดรสสีอ่อน
เนื้อผ้าของชุดดูดี
สะพายกระเป๋าใบหนึ่ง ดูไม่ออกว่าแบรนด์อะไร แต่ดูแพงแน่นอน
เธอเดินไปที่ท้ายแถว แล้วยืนต่อแถวเงียบ ๆ
มือของเวินซูเหยาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
ผู้หญิงแบบนี้ จะมาซื้อของที่แผงริมถนนได้ยังไง?
...
เวินซูเหยาก้มหน้าลง แล้วทอดแป้งของเธอต่อไป
แถวค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้า
เวินซูเหยามือไว แถวก็หายไปไว
ไม่ถึงสิบนาที ก็ถึงคิวของผู้หญิงคนนั้น