จงหลิงยิ้ม
แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอหันไปมองหลินลั่วกับเวินซูเหยา
"คือว่า..."
เธอเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ น้ำเสียงแฝงการเอ่ยปากขอเล็กน้อย
"ถ้าสะดวก ขอแอดวีแชทพวกคุณหน่อยได้ไหมคะ?"
กลัวว่าจะดูมึนงงไป เธอจึงยิ้มเบา ๆ แล้วเสริมว่า
"แป้งทอดซอสเผ็ดนี่อร่อยมากจริง ๆ ค่ะ
ครั้งหน้าอยากกินอีก จะได้ลองถามว่าสั่งล่วงหน้าได้ไหม"
"จะได้ไม่ต้องมายืนต่อคิวยาว ๆ แถมกลัวว่าพวกคุณจะขายหมดก่อนอีก"
พูดจนไม่มีที่ติ
ทั้งแสดงเจตนาว่าอยากขอวีแชท
ทั้งให้เหตุผลครบถ้วน
ความพอดีขนาดนี้หาเรื่องตำหนิไม่ได้เลย
หลินลั่วได้ยินแล้ว คนเขาชมแป้งทอดของเขา
ไม่สิ ชมแป้งทอดของเวินซูเหยา เขารู้สึกดีใจ
"ได้สิได้สิ"
เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมา
เสียง "ติ๊ง" ดังขึ้น เพิ่มเพื่อนเสร็จ
เพิ่มเสร็จ เขาก็หันไปมองเวินซูเหยา
เวินซูเหยากำลังเงยหน้าพอดี
ลังเลอยู่ครึ่งวินาที
จากนั้นเธอก็เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน
แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แอดวีแชทของจงหลิงด้วย
"ติ๊ง"
ดังขึ้นอีกครั้ง
"ขอบคุณค่ะ"
จงหลิงยิ้มให้เธอ แล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า