เมื่อสองเดือนก่อน
เธอกำจดหมายที่ท่านผู้อำนวยการกู้ฝากไว้แน่น จูงมือโยวหนิงมายืนหน้าบ้านของหลินลั่ว
ตอนนั้นจริงๆ แล้วไม่ได้คิดอะไรไปไกล แค่ต้องการที่พักพิง ที่ที่โยวหนิงจะได้นอนหลับสบาย สักสองสามวันก็ได้ สักคืนหนึ่งก็ยังดี
เธอถึงกับคิดไว้แล้วว่าถ้าหลินลั่วลำบากใจ เธอจะหันหลังเดินจากไปทันที ไม่รั้งรอ
เธอไม่เคยคิดว่าจะได้อยู่ต่อ
ไม่เคยคิดว่าหลินลั่วจะหางานให้เธอทำ
ไม่เคยคิดว่าจะมีโคมไฟสีเหลืองอบอุ่นดวงนี้ โต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยข้าวร้อนๆ ชุดนี้
ยิ่งไม่เคยคิดว่าตอนนี้เขาจะช่วยจ่ายค่าเทอมให้เธอ
“ทั้งหมดนี้ฉันจำไว้หมด”
“ค่าเช่าบ้าน ค่าอาหาร แล้วก็งานนี้… ฉันจดไว้ในสมุดแล้ว ทีละรายการ
พอฉันมีเงินทีหลัง ฉันจะคืนให้คุณ
ตอนนี้ต้องมาเป็นหนี้ค่าเทอมคุณอีก…”
“อย่าคอยคิดถึงเรื่องพวกนั้นเลย”
หลินลั่วตัดบทเธอ
“ก็แค่เงินนิดหน่อย”
“ถ้าตอนนั้นฉันจะคิดบัญชีกับเธอ ฉันก็ไม่รับพวกเธอเข้าอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว”
เวินซูเหยาเงียบไป
“อีกอย่าง”
หลินลั่วมองไปทางโยวหนิงที่อยู่ข้างๆ
“สถานการณ์ของโยวหนิงแบบนี้ เธอจะวางใจให้เขาอยู่มหาวิทยาลัยคนเดียวได้จริงๆ เหรอ?”
ประโยคนั้นแทงเข้าไปที่จุดอ่อนที่สุดของเวินซูเหยา