ฤดูร้อนร้อนระอุ
หน้าร้อนระอุ
จุดลงทะเบียนของมหาวิทยาลัยหมอกลางแม่น้ำตั้งเต็นท์สีขาวเรียงเป็นแถว
แสงอาทิตย์ทำให้พื้นดินร้อนจนซีดขาว จักจั่นร้องอยู่บนต้นการบูรจนใจคอไม่ดี
หลินลั่วสะพายกระเป๋าเดินทางสองใบที่พาดแขนไว้ให้กระชับขึ้น
แล้วเดินไปนั่งลงบนขั้นบันไดที่มีต้นไม้บังแดด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ในกลุ่มน้องใหม่กำลังครึกครื้น
เจียงเจียหาว: ขอถามหน่อยว่ามีสตาร์บัคส์แถวๆ มหาวิทยาลัยไหม?
ปกติต้องกินไอส์อเมริกาโน่วันละแก้วตอนเช้า
หลินลั่วเลิกคิ้ว
ข้างล่างมีคนตอบเร็วมาก
เฉินจิ้ง: ไกลมากเลยนะ เดินตั้งครึ่งชั่วโมง แนะนำให้สั่งเดลิเวอรี
เจียงเจียหาว: เดลิเวอรีรสชาติห่วยลงเยอะเลย
ฉันปกติจะไปทานที่ร้านสดๆ บ้านฉันมีร้านอยู่ชั้นล่างตลอด พอเปลี่ยนที่อยู่ก็ยังปรับตัวไม่ได้เท่าไหร่
หลินลั่วมองประโยคที่ว่า“บ้านชั้นล่างมีร้านค้าประจำ” มุมปากเริ่มกระตุก
หวังเล่ย: นายกินทุกวันเลยเหรอ? ค่าใช้จ่ายไม่ต่ำเลยนะ
เจียงเจียหาว: แค่ความจำเป็นในชีวิตประจำวัน ไม่ถือเป็นค่าใช้จ่าย
หวังเล่ย: แก้วละสามสิบกว่า เดือนหนึ่งก็พันนึง
เจียงเจียหาว: พันหนึ่งเพื่อรักษาคุณภาพชีวิต ฉันว่าคุ้มนะ
อีกอย่างฉันก็กินกาแฟสำเร็จรูปไม่ลง พอกินแล้วท้องไม่สบาย คงเป็นเพราะกินกาแฟสดตั้งแต่เด็กจนติด