ที่โต๊ะอาหารมีสามคน สามชุดกับข้าว ใต้โคมไฟเก่าแก่หนึ่งดวง
แสงไฟเป็นสีเหลืองนวล สาดลงมาทำเงาของทั้งสามคนซ้อนทับกันบนโต๊ะ
หลินลั่วกำลังก้มหน้ากินข้าว
เวินโยวหนิงก็กำลังก้มหน้ากินข้าวเช่นกัน กินอย่างตั้งอกตั้งใจ
แก้มป่อง ๆ ตุ่ย ๆ เหมือนหนูแฮมสเตอร์ที่ซ่อนของกินไว้เต็มกระพุ้งแก้ม
มีเพียงเวินซูเหยาที่กินช้า
คีบผักหนึ่งคำ ส่งเข้าปาก แล้วก็วางลง
คีบอีกครั้ง ก็ยังวางลงอีก
เธอกำลังคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้
เมื่อคืนนี้ หลินลั่วส่งเงินเดือนสองเดือนให้เธอ
แปดพันหยวน
สองมัด มัดด้วยแถบกระดาษของธนาคาร ธนบัตรใหม่เอี่ยม แข็ง และขอบกระดาษบาดมือ
ตอนนั้นเธอนับถึงสามรอบ
ไม่ใช่ไม่เชื่อใจหลินลั่ว แต่เป็นการนับเงินที่ทำให้ใจเธอรู้สึกมั่นคง
นับเสร็จ เธอเอาเงินไปหนุนไว้ใต้หมอน นอนลง ลืมตามองเพดาน
แปดพันหยวน
ค่าเทอมของเธอกับโยวหนิงรวมกันต้องใช้หนึ่งหมื่นสองพัน
มะรืนนี้ก็เปิดเทอมแล้ว
ยังขาดอีกสี่พัน
เธอเอาเงินสี่พันนั้นมาแยกย่อย ถึกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย คิดแล้วคิดอีก
เธอคำนวณไว้แล้วว่าตัวเองสามารถหางานอะไรแถวมหาวิทยาลัยหลินเจียงได้บ้างในหนึ่งเดือน
ร้านชานม ร้านสะดวกซื้อ โรงอาหาร ตักข้าวให้คนกิน ค่าแรงชั่วโมงละสิบห้าถึงยี่สิบบาท ทำงานวันละหกชั่วโมง หนึ่งเดือนอย่างมากก็สามพัน
แต่ค่าเทอมต้องจ่ายตอนเปิดเทอม
ไม่ทัน
ดังนั้นเมื่อคืนนี้เธอจึงตัดสินใจแทนตัวเองไว้แล้ว