เด็กสาวไม่ค่อยได้มีโอกาสกล้าลุกขึ้นมาวิ่งหาใครคนเดียวขนาดนี้
จะให้ไล่เธอกลับไปก็กระไรอยู่
"พี่สาวเธอ... ตกลงแล้วเหรอ?"
หลินลั่วเอ่ยถามอีกครั้ง
ทุกอย่างของโยวหนิงต้องผ่านด่านเวินซูเหยาไปก่อนเสมอ
นั่นคือฟ้าของเด็กสาวคนนี้
......
เวินโยวหนิงพยักหน้า
เธอก้มลงเขียนบนสมุดอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
"พี่สาวตกลงแล้ว"
เขียนเสร็จ เธอยังกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อ
จึงใช้นิ้วจิ้มลงไปใต้ประโยคนั้นหนัก ๆ สองที
ดวงตาสองข้างเป็นประกายจ้องมองเขา
ความหมายคือ
จริง ๆ นะ
พี่สาวตกลงจริง ๆ
หลินลั่วถูกท่าทางเอาจริงเอาจังของเธอทำให้ขำออกมา
"ได้"
เขาพยักหน้า
"งั้นฉันพาเธอไปที่เงียบ ๆ ดีกว่า"
"ตรงนี้คนเยอะ เรียนไม่ได้หรอก"
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ห้องสมุด
ที่นั่นเงียบ
เวินโยวหนิงกลัวเสียงดัง กลัวคนพลุกพล่าน
มุมสุดของห้องสมุดน่าจะเหมาะที่สุด
......
หลินลั่วยื่นมือออกมา
จับมือขวาของเวินโยวหนิงไว้อย่างเป็นธรรมชาติ
ท่าทางนี้เขาทำมาหลายครั้งแล้ว
ตอนเดินตอนกลางคืน
ตอนข้ามถนน
ตอนคนเยอะ ๆ กลัวเธอจะหลง
มือของเวินโยวหนิงเล็กมาก
พอถูกเขาจับไว้ ทั้งตัวก็โน้มเข้าหาเขา
เหมือนได้พบที่พักพิง
หลินลั่วจูงเธอเดินไปทางห้องสมุดอย่างช้า ๆ
เขาเดินช้ามาก
เพราะโยวหนิงขาสั้น เดินเร็วไปเธอตามไม่ทัน
จุดนี้เขาพึ่งมาสังเกตเห็นทีหลัง
หลังจากรู้แล้ว เวลาเดินด้วยกันเขาก็ไม่เคยเดินเร็วอีกเลย