บ่ายห้าโมง
เสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังเป็นชั้น ๆ ลอยออกมาจากตึกเรียน
หลินลั่วสอดสมุดโน้ตลงในกระเป๋า รูดซิปปิดอย่างง่ายดาย
วิชาของเอกคอมพิวเตอร์ปีหนึ่ง สอนติดกันเป็นชั่วโมง ๆ
นั่งมาตั้งบ่ายสามโมง เอวแทบเบี้ยว
เขาลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสาย กระดูกดัง "กร๊อบ" หนึ่งครั้ง
ดวงอาทิตย์นอกหน้าต่าง เริ่มคล้อยต่ำแล้ว
แสงสีทอง สาดลงบนกระเบื้องทางเดิน เป็นช่อง ๆ เหมือนใครทำน้ำผึ้งหก
หลินลั่วนวดต้นคอ เดินเรื่อยเปื่อยไปตามฝูงชน
ในใจนึกแผนเดิม
ตามเวินซูเหยาไปที่ประตูใต้
ตั้งร้าน วางเก้าอี้ เปิดถุงแป้งสาลี
เธอทำแป้งทอด เขาเก็บเงิน
คนละหัวมุม
เดือนกว่า ๆ มาแล้ว ทุกวันเป็นแบบนี้
......
หลินลั่วเดินออกจากตึกเรียน
ใต้บันได มีคนเดินขวักไขว่
เขามองเห็นสองคนนั้นทันที
คนหนึ่งสูง คนหนึ่งเตี้ย
เวินซูเหยาจูงมือเวินโยวหนิงยืนอยู่ด้านหน้า
วันนี้เวินซูเหยาใส่เสื้อฮู้ดสีอ่อน มัดผมเรียบร้อย
เธอสูงกว่าน้องสาวราวครึ่งหัว
ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เห็น ๆ ว่าจะไปขายของ แต่ท่าทางเธอนั้น มองยังไงก็เหมือนคนที่เดินออกมาจากปกนิตยสาร
หลินลั่วเพิ่งจะอ้าปากเรียก
เวินซูเหยากลับหันมาก่อน
ห่างกันไม่กี่ก้าว มองเขา
"หลินลั่ว"
"วันนี้ นายไม่ต้องไปขายของกับฉันแล้ว"
หลินลั่วชะงักไป
"ฉันคนเดียวก็พอ"
"เงินส่วนแบ่งสามสิบเปอร์เซ็นต์ของนาย เอาไปให้เต็มจำนวน"
"ไม่ขาดสักบาท"
......
ตอนที่เวินซูเหยาพูดแบบนี้ บนใบหน้าไม่มีอารมณ์ใด ๆ
แต่ในใจจริง ๆ เธอคิดไปหลายตลบแล้ว
เมื่อเช้าวานนี้ คำพูดของน้องสาว ประดังอยู่ในใจเธอตลอดมา
"ใช้เงิน...แล้วจะชำระหนี้ได้หมดจริงเหรอ?"
เธอคิดมาทั้งวัน