เขาไม่ได้เอ่ยปากบอกออกไป
เขารู้ดีว่า ถ้าพูดออกไป โยวหนิงจะเสียใจ
และเขาก็รู้ดีว่า ไปเถียงเรื่อง "ใช้คืนยังไง" กับคนหัวแข็งอย่างเวินซูเหยา
ไม่มีประโยชน์
ยิ่งพูด ยิ่งทำให้พวกเธอเก็บไปคิด
หลินลั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เขาตัดสินใจพูดตามน้ำไปกับคำพูดของเธอ
"อยากให้ใครสักคนชอบเธอ ใช่ไหม"
"เรื่องนี้ฉันเข้าใจ"
ดวงตาของเวินโยวหนิงเป็นประกายขึ้นมาทันที
เธอรีบนั่งตัวตรง พยักหน้าหนักแน่น
ความหมายคือ
สอนฉันหน่อยสิ
......
หลินลั่วเห็นท่าทางแบบนั้นแล้วใจอ่อน
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ เล่าให้เธอฟังทีละข้อ
"ข้อแรก"
เขายื่นนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว
"เธอต้องทำดีกับเขา"
"เขาหนาว เธอก็ต้องนึกถึงการหาเสื้อให้เขาใส่"
"เขาหิว เธอก็ต้องนึกถึงการเก็บข้าวไว้ให้เขากิน"
เวินโยวหนิงฟังอย่างตั้งใจ
เธอหยิบปากกาจดลงในสมุดทีละตัวอักษร
จดตั้งใจกว่าตอนเรียนอีก
หลินลั่วมองเธอจด
จู่ ๆ ก็รู้สึกได้
สิ่งที่เขาพูดไป
เหมือน...
สองสาวพี่น้องนี่ทำแบบนี้กับเขามาตลอดเลยนี่นา
ครั้งที่แล้วเขานอนดึกเขียนหนังสือ
เช้าวันรุ่งขึ้นบนโต๊ะก็มีแพนเค้กที่เวินซูเหยาทำให้เพิ่มขึ้นมา
ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน ยังอุ่น ๆ อยู่เลย
......
"ข้อสอง"
หลินลั่วยื่นนิ้วอีกหนึ่งนิ้ว
"เธอต้องจำสิ่งที่เขาชอบได้"
"เขากินเผ็ด เธอก็ต้องจำไว้ อย่าซื้อของที่ไม่เผ็ดให้เขา"