ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง
เงาของต้นไม้เครื่องบินทอดยาว ไฟถนนดังปุ๊บแล้วก็สว่างขึ้น
ทีละดวงๆ จนทั้งถนนอาหารถูกย้อมเป็นสีเหลืองอุ่นๆ
เวินโยวหนิงพิงต้นไม้ ตัวเลขในสมุดเขียนจาก "1" ถึง "20" แล้วก็เขียนต่อไปจนถึง "35"
เธอตั้งใจมาก
ทุกครั้งที่ขายแผ่นแป้งได้หนึ่งแผ่น เธอจะเงยหน้ามองยืนยันสักครั้ง
แล้วก็ก้มลง เขียนตัวเลขใหม่ต่อท้ายตัวเลขก่อนหน้าอย่างบรรจง
ยิ่งเขียน เธอก็เหมือนลืมไปว่ามีคนอยู่รอบข้างมากมายขนาดไหน
ลมหายใจของเธอค่อยๆ สงบลง นิ้วก็ไม่บีบกันแน่นอีกต่อไป
การนับเลขเหมือนเส้นด้ายเส้นหนึ่ง
ค่อยๆ ดึงเธอกลับมาจากผืนน้ำที่พร้อมจะท่วมเธอได้ทุกเมื่อ
พอถึงสองทุ่มครึ่ง แป้งในถังก็ใกล้หมดเกลี้ยง
"หลินลั่ว"
เวินซูเหยาแผ่แป้งก้อนสุดท้ายเสร็จ แล้วหันกลับมา
"แป้งเหลือไม่เยอะแล้ว"
หลินลั่วโน้มตัวไปดู
"เหลือ... ประมาณแปดเก้าแผ่นได้?"
"อื้ม"
"งั้นขายให้หมดแล้วเก็บร้าน"
หลินลั่วหันไปทางฝูงชนที่ต่อคิว แล้วตะโกนขึ้น
"ขอโทษทุกคนนะครับ วันนี้แป้งเหลือแค่ไม่กี่แผ่นสุดท้ายแล้ว
ขายหมดก็เก็บร้าน พรุ่งนี้เวลานี้มาที่เดิมอีกนะครับ!"
"หา? หมดเร็วขนาดนี้เลยหรอ?"
"พ่อค้า พรุ่งนี้ต้องมานะ!"
"ได้ๆ พรุ่งนี้ตรงเวลาแน่นอน!"
หลินลั่วหัวเราะรับคำ
แผ่นแป้งไม่กี่แผ่นสุดท้ายแทบจะถูกแย่งซื้อ