ห้าโมงเย็น
เสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น ประตูใต้ของมหาวิทยาลัยหลินเจียงก็คึกคักทันที
ผู้คนหลั่งไหลออกมากันเป็นระลอกคลื่น
ถนนหน้าเขตใต้เป็นอาณาเขตของเหล่านักศึกษา
ชานม ไส้กรอกย่าง อาหารเสียบไม้ทอด หม่าล่าก๋วยเตี๋ยว ร้านเรียงติดๆ กัน ควันไฟอบอวลไปทั่วทั้งถนนให้ความอบอุ่น
หลินลั่ว ยืนอยู่ใต้ต้นไม้เครื่องบินต้นที่สามนอกประตูใต้ ถัดจากเท้าคือรถเข็นขายของแบบพับได้
บนแผงมีกระทะเหล็กแบน ถังแป้งที่ผสมไว้
ซอสที่เคี่ยวไว้สองชั่วโมงในหม้อเล็กๆ
แล้วก็ต้นหอม งา แปรง ทัพพี วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
เขาเงยหน้ามองฟ้า
ตะวันยังคงอยู่ระหว่างช่องว่างของตึก แดดเปรี้ยงจนต้นคอร้อนผ่าว
เวินซูเหยาเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา
เธอสะพายกระเป๋าผ้าใบ มือหนึ่งจูงมือของเวินโยวหนิง
เวินโยวหนิงปล่อยมือพี่สาว ค่อยๆ ย่อตัวลง
เข้าไปใกล้รถเข็น ก้มมองกระทะเหล็กด้วยดวงตากลมโต
"โยวหนิง"
หลินลั่วย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับเธอ น้ำเสียงแผ่วเบาและช้าๆ
"ดูจานนี้สิ อีกเดี๋ยวพี่สาวจะทำแป้งทอด
แป้งมันจะหมุนเป็นวงกลมบนนี้ หอมมากเลย"
"เริ่มงานได้"
เวินซูเหยาเอาถุงผ้าใบใส่ตะกร้าใต้รถเข็น รัดแขนเสื้อขึ้น
......
เวินซูเหยาทำแป้งทอดซอสเผ็ดออกมาสวยงาม
เธอดึงแป้งออกมาก้อนหนึ่ง ข้อมือกดแล้วดัน
แป้งแผ่ออกบนเขียงอย่างเรียบเนียน
ท่าทางไม่มีอะไรเกินความจำเป็น เร็ว แม่นยำ นิ่ง ราวกับทำมาเป็นพันครั้ง