เวินซูเหยามองเขา
แสงไฟถนนสาดลงบนใบหน้าของเขา สีอุ่นเหลืองนวล
เขายังคงรักษาท่าทางที่คิดว่าตัวเองแข็งกร้าวไว้
มือถือยกสูง แต่ความตื่นเต้นในดวงตาแทบจะล้นออกมาแล้ว
เขาไม่เคยทำให้เธอรู้สึกว่ากำลังถูกให้ทาน
เขามีข้ออ้างสารพัด
“อันนี้ฉันซื้อมาเกิน”
“อันนั้นคนอื่นให้มา”
“ของนี่มันมือสอง”
ข้ออ้างหนึ่งแย่กว่าหนึ่ง หนึ่งโหว่กว่าหนึ่ง
เธอรู้ดีว่าคนตรงหน้าแบกรับความลำบากของเธอและน้องสาวไปมากแค่ไหน
จู่ๆ ดวงตาของเวินซูเหยาก็รู้สึกร้อนอีกครั้ง
เธอก้มหน้า ขยิบตาเพื่อกลบเกลื่อน
จากนั้นก็ค่อยๆ หยิบมือถือของตัวเองออกมาจากกระเป๋าผ้าใบ
“ได้”
เธอเปิดหน้าจอ กดรับการโอนเงินนั้น
เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้น ยอดเงิน 350 หยวนเข้าบัญชี
เธอเงยหน้ามองหลินลั่ว แล้วยิ้ม
รอยยิ้มนี้ไม่เหมือนตอนที่ถูกทำให้ขำเมื่อกี้ เป็นรอยยิ้มที่เบามาก ช้ามาก