หลินลั่วมองมือนั้น นิ่งไปครู่หนึ่ง
แล้วเขาก็ยิ้มออกมา
ยื่นมือไปจับไว้
"ได้ จูงมือฉันไว้"
ทั้งคู่เดินกลับเข้าไปในถนนอาหารอีกครั้ง
ครั้งนี้ เวินโยวหนิงขยับเข้ามาใกล้เขาอีกนิด
ใกล้ขึ้นอีกนิดเดียว
หลินลั่วไม่ทันสังเกต
หรือบางที เขาสังเกตเห็น แต่แค่ไม่พูด
เขาเดินไปเรื่อย ๆ แล้วไปหยุดที่ร้านปิ้งย่างร้านหนึ่ง
ถ่านกำลังลุกโชน น้ำมันหยดลงไป "ฉ่า" ดังหนึ่ง ควันขาวพลุ่งขึ้น
เจ้าของร้านถือพัดโบก กลิ่นหอมโชยมาเป็นระยะ
"อยากกินอันนี้ไหม?"
หลินลั่วถาม
เขาไม่คาดหวังให้เธอตอบแล้ว
แต่ครั้งนี้ เวินโยวหนิงขยับ
เธอเปิดสมุด คลายฝาปากกา
ก้มหน้าเขียน
หลินลั่วยื่นหน้าไปดู
เธอเขียนว่า อยาก
หลินลั่วดีใจอยู่ในใจ
ในที่สุดก็มีคำว่า "อยาก" สักคำ
แต่ยังไม่ทันได้ดีใจนาน
เวินโยวหนิงไม่ได้วางปากกา ต่อท้ายคำว่า "อยาก" เธอเขียนเพิ่มอีกหนึ่งบรรทัด
แต่ฉันไม่มีเงิน
หกตัวหนังสือ เขียนอย่างเป็นระเบียบ
เธอเขียนเสร็จ เงยหน้ามองเขา สายตาสงบนิ่ง
เหมือนกำลังบอกข้อเท็จจริงธรรมดาที่สุดเรื่องหนึ่ง
ฉันอยากกิน แต่ฉันไม่มีเงิน ฉันเลยกินไม่ได้
ตรรกะนี้ในหัวเธอ มันปิดเป็นวงกลม เป็นเรื่องธรรมชาติที่สุด
หลินลั่วมองข้อความนั้น ยิ้มออกมา น้ำเสียงเป็นธรรมชาติมาก