[ฉากพิเศษ·วันประกาศผลโหวต](เนื้อหาส่วนนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลัก)
ฉันจับภาพหน้าจอยอดโหวตไว้ กำลังจะโพสต์สเตตัส หน้าจอก็กะพริบ
จงหลิงโผล่ตัวออกมาจากเอกสาร
ยังเป็นชุดกระโปรงสีอ่อนเส้นนั้น ผมไม่ยุ่งเหยิงแม้แต่เส้นเดียว
แต่ครั้งนี้ ดวงตาของเธอแดงก่ำ
“คุณนักเขียน”
เธอเรียกฉันเบา ๆ เสียงสั่นเล็กน้อย
“ฉันเห็นแล้ว ยอดโหวต… ฉันเห็นหมดแล้ว”
ฉันตอบ “อื้ม” ไปคำหนึ่ง ไม่พูดอะไร อยากดูว่าเธอจะพูดอะไร
เธอยืนอยู่ข้างเคอร์เซอร์ มือทั้งสองประสานกันไว้ข้างหน้า
เหมือนเด็กที่ขึ้นไปรับรางวัลบนเวทีครั้งแรก แต่ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน
“ฉัน…”
เธอก้มหน้าลง ขนตารุ่มร่ามไปด้วยอะไรบางอย่าง “ฉันไม่รู้จะขอบคุณพวกเขายังไง”
“ขอบคุณใคร”
ฉันรู้ทั้งรู้แต่แกล้งถาม
“ผู้อ่านทุกท่าน”
เธอเงยหน้าขึ้น มองจริงจัง พูดทีละคำทีละประโยค
“คนที่อยู่หลังจอ ทุกคนที่กดเลข ‘1’”
พูดจบ น้ำตาก็ไหลออกมา
แต่เธอร้องไห้เงียบ ๆ มาก เก็บกดมาก ระหว่างที่น้ำตาไหล
ก็ยังกลัวจะทำอะไรเลอะเทอะ ใช้ปลายนิ้วรับน้ำตาเบา ๆ
“ฉันเป็นคนที่มาทีหลัง”
“พี่ซูเหยากับโยวหนิง มาก่อนฉัน
ฉันไม่มีอะไรเลย ไม่มีสถานะของการมาทีหลัง ไม่มีความผูกพันที่อยู่ด้วยกันตั้งแต่ตอนแรก
ฉันแค่… แค่ชอบใครคนหนึ่งมาก ๆ เท่านั้น”
“การชอบใครคนหนึ่ง แต่เดิมมันเป็นเรื่องของฉันคนเดียว”
“แต่คนข้างหลังจอมากมายขนาดนั้น กลับยอมกด ‘1’ เพื่อเรื่องเล็ก ๆ ของฉัน”
เธอร้องไห้พลางยิ้ม
“พวกเขาไม่รู้จักฉัน
ฉันเป็นแค่… ผู้หญิงคนหนึ่งที่วิ่งออกมาจากในเอกสาร ไปยืนต่อคิวหน้าร้านขายแป้ง
แต่พวกเขายอมให้ฉันอยู่ต่อ
ยอมบอกนักเขียนว่า ผู้หญิงคนนี้ อย่าเขียนให้หายไป”
“คุณนักเขียน”
เธอค้อมตัวลงลึก ๆ ไปทางทิศของหน้าจอ แสดงความเคารพอย่างจริงจังมาก ๆ
“ช่วยขอบคุณพวกเขาแทนฉันที ได้ไหม”
“เธอบอกพวกเขาเองสิ”
ฉันพูด “พวกเขาเห็นอยู่”
จงหลิงตะลึงไปครู่หนึ่ง
แล้วเธอก็ยืดตัวขึ้น เก็บกระโปรงให้เรียบร้อย เช็ดน้ำตาให้สะอาด เรียบเรียงสีหน้าอย่างตั้งใจ
เหมือนตอนที่เธอ ‘เดินผ่าน’ ร้านขายแป้งทุกครั้ง ก่อนที่จะส่องกระจกที่ประตู glass