หนังดำเนินมาถึงช่วงท้ายเรื่อง
ตัวเลขชีพจรของซูเนี่ยนค่อย ๆ ดีขึ้นทีละนิด
วันหนึ่ง เซินยู่เอินเอาหน้าลงไปหลับบนขอบเตียง มือของเขาถูกคนแตะเบา ๆ
เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
ซูเนี่ยนลืมตาขึ้น
ในโรงหนังมีเสียงสูดลมหายใจอย่างอดกลั้นดังขึ้นเป็นระลอก
ซูเนี่ยนอ่อนแรงมาก มองหน้าเขา คำแรกที่พูดคือ "...ทำไมเธอถึงโทรมขนาดนี้"
เซินยู่เอินร้องไห้ ผู้ชายตัวโตคนหนึ่งร้องไห้เหมือนเด็กน้อย ร้องไปยิ้มไป พูดไม่ออก
จากนั้นซูเนี่ยนก็ถามคำถามประโยคนั้นที่ทั้งโรงจดจำได้
เธอจับมือเขาไว้ ถามเบา ๆ ว่า "ถ้าวันหนึ่ง มีคนมากมายจะมาฆ่าฉัน เธอจะปกป้องฉันไหม?"
เซินยู่เอินเช็ดหน้า มองเธอ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"ปกป้องสิ ใครก็อย่าหวังแตะต้องเธอ จะทำอะไรเธอ ต้องผ่านฉันไปก่อน"
บนจอ ซูเนี่ยนยิ้ม
นอกจอ เวินโยวหนิงกำแขนเสื้อหลินลั่วไว้แน่น ไม่ขยับเลย
ตอนจบเงียบสงบ
ไม่มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นอีก
คนสองคนกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาที่สุด แย่งกันขึ้นรถไฟใต้ดิน ชิงผักชีในกล่องข้าวเดลิเวอรี
วันฝนตกใช้ร่มคันเดียวกัน ร่มเอียงไปทางอีกฝ่ายเสมอ
เมื่อเครดิตขึ้น ภาพก็หยุดนิ่งที่เงาหลังของพวกเขาที่เดินจากไปเคียงข้างกัน
ช่วงวันที่ถูกความตายขัดจังหวะ พวกเขาใช้มื้ออาหารทีละมื้อ เรื่องจุกจิกในแต่ละวัน เชื่อมมันกลับมาใหม่อีกครั้ง
ไฟสว่างขึ้น
......
หนังจบ ผู้คนทยอยกันเดินออก
บางคนยังเช็ดตา บางคนกระซิบว่า "ซึ้งมาก" บางคนก็บ่นกับเพื่อนว่า "ฉากช่วยกลับมายังดูปลอม"
เสียงอึกทึกครึกโครม ไม่ต่างจากในห้องเรียนเมื่อวานเลยสักนิด