สุดสัปดาห์
ฟ้าเพิ่งจะสว่างได้ไม่นาน หลินลั่วก็กดแตรรถที่ชั้นล่าง
เป็นรถตู้เล็กที่ยืมมา เบาะหลังพับลง เพื่อให้ใส่ของที่จะซื้อวันนี้ได้
ตอนที่เวินซูเหยาจูงโยวหนิงลงมา หลินลั่วกำลังก้มหน้ากับพวงมาลัย หาว
"ตื่นเช้าจัง"
เวินซูเหยาพูด
"นกที่ตื่นเช้าย่อมได้หนอน"
หลินลั่วขยี้ตา
เวินซูเหยามองเขาแวบหนึ่ง ส่งโยวหนิงขึ้นรถก่อน แล้วตัวเองนั่งเบาะข้างคนขับ
โยวหนิงนั่งอยู่เบาะหลัง กอดกระติกน้ำหมีน้อยสีฟ้าตัวตุ๊ต๊ะไว้ มองออกไปนอกหน้าต่างเงียบ ๆ
รถออกตัว
......
ซูเปอร์มาร์เก็ตเปิดเช้า แต่คนไม่มาก
หลินลั่วเข็นรถเข็น เวินซูเหยาเดินอยู่ข้าง ๆ โยวหนิงตามหลังพี่สาวไปครึ่งก้าว
"ซื้อแป้งก่อน"
เวินซูเหยาพูด
เธอคือคนสำคัญของวันนี้
หลินลั่วกับโยวหนิง หนึ่งคนรับหน้าที่ออกแรง อีกคนรับหน้าที่ตามติด
ถึงโซนข้าวของแห้ง เวินซูเหยาหยุดอยู่หน้าแป้งกองนั้น
เธอหยิบถุงแป้งกลางขึ้นมาดูส่วนผสม แล้ววางกลับ
หยิบอีกถุง นิ้วบีบดู
"แป้งทอดซอสเผ็ดต้องใช้แป้งสาลีอเนกประสงค์"
เธอพูดพร้อมกับเลือก
"ถ้าโปรตีนสูงไป ขนมจะแข็ง ถ้าต่ำไป ก็ไม่หนึบ"
หลินลั่วฟังอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าแบบงง ๆ
"เธอรู้เยอะจัง"
"เคยทำ"
เวินซูเหยาพูด
แค่สองคำ
เธอไม่ได้บอกว่าทำเมื่อไหร่ หรือทำไมถึงทำ
หลินลั่วก็ไม่ถาม
แค่ยกถุงแป้งที่เธอเลือกใส่รถเข็น
"กี่ถุง"
"สองถุงก่อน"
เวินซูเหยาคิด "อย่าเตรียมเยอะ ขายไม่หมดก็ขาดทุน"
"ได้ ตามนั้น"
ตอนนั้นโยวหนิงก็ยื่นมือออกมา
ชี้นิ้วไปที่ถุงแป้งบนสุดของชั้นที่มีลายการ์ตูน แล้วพูดเสียงเบา
"อันนั้น...น่ารัก"
หลินลั่วมองตามที่เธอชี้
เป็นแป้งสำหรับเด็กโดยเฉพาะ บนซองวาดรูปหมีตัวหนึ่ง