"หลินลั่ว"
จงหลิงนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย เหมือนเตรียมใจมาทั้งทาง เพิ่งจะเอ่ยปากออกมาได้ น้ำเสียงแฝงความจริงจังที่หาได้ยาก
"ฉันจะบอกอะไรนายอย่างหนึ่ง"
หลินลั่วหันไปมองเธอ
"ว่ามา"
นิ้วของจงหลิงกำกันโดยไม่รู้ตัว
"นายสัญญาไว้แล้วนะ"
"ให้ฉันอยู่ที่นี่ สอนฉันเขียนนิยาย อยู่ด้วยกินด้วย หักเป็นค่าเล่าเรียน"
"ตอนนี้ไข้นายก็ลดแล้ว เปิดสอนได้หรือยัง"
พูดถึงตรงท้าย เธอเสริมอีกประโยค เสียงเบาลงเล็กน้อย
"ฉันจะตั้งใจเรียน"
หลินลั่วมองคุณหนูใหญ่ตระกูลจงที่พูดเรื่องอื่นได้แนบเนียนไม่มีที่ติ แต่ตอนนี้กลับกำนิ้วเพราะ "อยากเขียนนิยาย"
นึกถึงตอนก่อน ที่เขาตัวร้อนจนเพ้อ เธอเอ่ยเรื่องนี้กับเขา
ตอนนั้นเขาคิดว่าตัวเองเพ้อจนเห็นภาพ
ที่แท้มันเรื่องจริง
คุณหนูใหญ่ตระกูลจง ทรัพย์สินในบ้านเป็นร้อยล้าน จะมาเรียนเขียนนิยายกับเขา
ยังพูดจริงจังขนาดนั้นอีก
การเขียนนิยาย
นี่คือสิ่งเดียวในชีวิตหลินลั่วที่เขาไม่ถ่อมตัว
เรื่องอื่นเขายอมได้หมด
แบ่งเงินจากแป้ง เขาขอแค่สาม ส่วนให้ชื่อว่านได้เจ็ด
ค่ายารักษาแผล เขาจ่ายไม่คิด
เลี้ยงข้าว เขาแย่งจ่าย
ถอยตลอด ยอมคนตลอด
แต่เรื่องเขียนนิยาย เขาไม่ยอม
นั่นคือที่เดียวที่เขากล้ายืดอกขึ้นมาจากก้นบึ้งได้
"...ได้"
หลินลั่วตอบตกลง
พอตอบเสร็จ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าช่องว่างในอกที่ว่างเปล่ามาหลายวัน เหมือนถูกเติมเต็มขึ้นมาหน่อย
ไม่ใช่ถูกอย่างอื่นเติม
แต่ถูกสิ่งที่เรียกว่า "ฉันยังทำอะไรได้บ้าง" เติมเข้าไป
คนที่เขียน "บทสรุป" ให้ชีวิตของคนอื่นมาตลอด
เหมือนได้เจอเรื่องที่ทำให้ตัวเองก้าวไปข้างหน้าได้สักที