หลินลั่วจ้องข้อความนั้นอยู่นาน สองไม่ได้พูดอะไร
หัวใจค่อยๆ จมลง ทีละนิด แล้วก็ถูกอะไรบางอย่างบีบรัดแน่นขึ้นมา
ข้อความนี้ไม่ได้"บันทึกเรื่อยเปื่อย"เอาซะเลย
ตรงกันข้าม
มันเป็นข้อความที่"จริง"ที่สุด เท่าที่เขาอ่านมาและเขียนมา ในสองปีมานี้
จริงจน แต่งไม่ขึ้น
รายละเอียดพวกนั้น
ฝนตกพร่ำๆ เป็นแผ่นอยู่บนกระจกรถ
เปิดฮีทเตอร์แล้วก็ยังรู้สึกหนาว
มองไฟบ้านคนอื่น แล้วถามตัวเองว่า"เพื่ออะไร"
สิ่งเหล่านี้ แต่งไม่ได้
คนที่ไม่เคยนั่งแบบนั้น มองแบบนั้น หนาวแบบนั้น ท่ามกลางฝนแบบนั้น
เขียนประโยคแบบนี้ออกมาไม่ได้
...
นิ้วของหลินลั่วหยุดนิ่งอยู่บนทัชแพด
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปที่จงหลิงซึ่งนั่งอยู่อีกฟากของโต๊ะยาว
จงหลิงกำลังมองเขาอยู่
แววตามีความคาดหวังนิดหน่อย ความตื่นเต้นนิดหน่อย
เป็นแววตาที่มีได้เฉพาะนักเรียนที่รอให้ครูตรวจการบ้านชิ้นแรกให้เท่านั้น
บริสุทธิ์
ซื่อตรง
แต่หลินลั่วกลับรู้สึกว่า ในส่วนลึกที่สุดของดวงตาคู่นั้น เหมือนมีอะไรอย่างอื่นซ่อนอยู่
อะไรบางอย่างที่จางมากๆ ที่เขาจับต้องไม่ได้
เหมือนไฟหน้ารถในคืนฝนตก สว่างชัด แต่พอมีฝนกั้น ก็มองไม่เห็นจริงๆ
"เป็นยังไงบ้างคะ อาจารย์"
จงหลิงถาม
เธอคงอยากให้คำถามนี้ฟังดูเบาสบาย เธอถึงได้ตั้งใจทำเสียงให้สดใสขึ้น