หกโมงเย็นแล้ว ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท
ในลานบ้านตระกูลจง หลินลั่วกำลังนอนเอนอยู่บนเก้าอี้หวายในลานบ้าน
เก้าอี้ตัวนั้น ก่อนที่จงหลิงจะออกจากบ้านตอนเช้า เธอตั้งใจขนลงมาจากระเบียงเป็นพิเศษ
ตอนที่ขน เธอบอกว่า ในบ้านมันอึดอัด แกเพิ่งหายไข้ ออกมานั่งตากแดดหน่อย
มีลม
แต่ไม่มีแดด
หลินลั่วนอนอยู่อย่างนั้น เท้าข้างหนึ่งพาดบนที่วางแขนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งห้อยลงไปนอกเก้าอี้
เขากำลังเหม่อลอย เหม่อมาทั้งบ่ายแล้ว
ลานนี้กว้างมาก กว้างจนดูโล่ง
ตรงมุมกำแพงมีไม้ดอกหลายกอ ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ มองแวบเดียวก็รู้ว่ามีคนดูแลเป็นประจำ
แต่ลานกว้างขนาดนี้ ตั้งแต่เช้าจรดเย็น กลับมีเขาแค่คนเดียว
หลินลั่วมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงทีละน้อยเหนือหัว สมองไม่ได้คิดอะไรเลย
หรือจะพูดอีกอย่างคือ คิดไปหมดแล้ว แต่ก็ไม่กล้าคิดให้ลึก
สองวันมานี้ เขาเรียนรู้สิ่งหนึ่ง
การเหม่อลอย
เมื่อก่อนเขาไม่เป็น
เมื่อก่อน ใจของเขาเหมือนสายที่ขึงตึงตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
นิยายต้องอัปเดต นักอ่านต้องเอาใจ บัญชีต้องคิด ของต้องขาย โยวหนิงต้องรักษาโรค สีหน้าซูเหยาต้องคอยดู
เรื่องแล้วเรื่องเล่า เรียงกันเป็นแถว ไม่ให้เขามีช่วงว่างจะเหม่อแม้แต่น้อย
ตอนนี้ นิยายก็ไม่มี บัญชีก็ไม่มี 'ปรมาจารย์เฟิงเยี่ย' ถูกฝังไปพร้อมสายฝนแล้ว
ของก็ไม่ต้องไปขายอีก
ฝั่งซูเหยากับโยวหนิง เขาก็ไม่คิดแล้ว
สมองว่างลงมาอย่างกะทันหันเป็นพื้นที่ใหญ่ขนาดนี้ ว่างจนเขายังไม่ชิน เลยได้เรียนรู้การเหม่อลอย
"หลินลั่ว"
ที่ประตูลาน มีคนเรียกเขา
หลินลั่วหันไปมอง
จงหลิงกลับมาแล้ว
เธอสะพายเป้ข้างหนึ่ง มือหนึ่งถือกุญแจรถ มือหนึ่งยังถือถุงกระดาษอีกใบ
เรียนมาทั้งวัน เสื้อผ้าบนตัวไม่มีรอยยับเลยแม้แต่น้อย สะอาดสะอ้าน เหมือนภาพวาดที่เพิ่งเดินออกมาจากหนังสือเรียน