"ไม่ต้องซื้อเยอะขนาดนั้นก็ได้"
เธอพูดซ้ำอีกครั้ง ยื่นมือจะหยิบขนมปังถุงนั้นออก
"สองถุงพอแล้ว"
หลินลั่วไม่ยอม
"โยวหนิงชอบกินของหวานใช่ไหม"
เขาหันไปหยิบช็อกโกแลตกล่องหนึ่งบนชั้นบนสุด
"ฉันจำได้ว่าที่บ้านเธอชอบกินอันนี้"
มือของเวินซูเหยาหยุดค้างกลางอากาศ
เขาจำได้ว่าโยวหนิงชอบของหวาน จำได้แม้แต่ยี่ห้อ
จู่ ๆ เธอก็ไม่สามารถยืนกรานอะไรต่อไปได้อีก
เธอรู้ดี ว่าห้ามเขาไม่ได้
คนแบบนี้ พอตั้งใจจะดีกับพวกเธอแล้ว วัวเก้าตัวก็ลากไม่กลับ
เวินโยวหนิงยืนอยู่ข้าง ๆ
สายตาของเธอจ้องไปที่กล่องช็อกโกแลตนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
ไม่ยื่นมือไปหยิบ ไม่ได้พูดว่าอยากได้
แค่จ้องมอง
หลินลั่ววางช็อกโกแลตลงในรถเข็น แล้วมองเธออีกครั้ง
"อยากกินก็หยิบเพิ่มสิ"
"ครั้งนี้ไม่หยิบ ต่อไปอยากกินก็ไม่มีแล้วนะ"
เวินโยวหนิงพยักหน้าเบา ๆ แล้วหยิบเพิ่มอีกหนึ่งกล่อง
ท่าทางตอนหยิบของเธอ เหมือนกำลังทำงานที่คนอื่นสั่งให้ทำ
ไม่ใช่กำลังเลือกขนมที่ตัวเองชอบ
เวินซูเหยามองดูอยู่ข้าง ๆ แล้วก้มหน้าลง
คิดเงิน
สามร้อยหกสิบแปด
หลินลั่วหิ้วถุงใหญ่สองถุง ถุงละมือหนึ่ง เดินนำหน้า
"ไปกันเถอะ กลับกัน"
......
สามคนเดินกลับโรงเรียน
ถึงทางแยกของหอพัก ด้านหนึ่งไปหอพักชาย อีกด้านไปหอพักหญิง
หลินลั่วยื่นถุงให้เวินซูเหยา
"ถือให้ดี"
เขากำชับ
"หนัก ระวังหน่อย"
เวินซูเหยารับถุงไป
หลินลั่วไม่ได้รีบไป
"อ้อ ใช่"
เขานึกอะไรขึ้นมาได้
"อย่าเอาแต่กินคนเดียวล่ะ"
"แบ่งให้เพื่อนร่วมห้องบ้างก็ได้"
"เขาตอบตกลงอย่างง่ายดายขนาดนั้น อยู่ใต้ชายคาเดียวกันก็ต้องอยู่อีกสี่ปี"
"ของกินน่ะ เธอแบ่งให้เธอลูกอมหนึ่งเม็ด เธอก็จะจำน้ำใจเธอไว้"