ที่ประตูใต้
แดดตอนบ่ายสามยังไม่ยอมอ่อนแรง ยางมะตอยถูกแผดจนนุ่ม
ซ่งจื้ออี้ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ รอไม่ถึงสองนาทีก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินข้ามถนนมาจากฝั่งตรงข้าม
ตัวสูงพอสมควร
เธอประเมินในใจ ประมาณหนึ่งเมตรแปด เผลอ ๆ อาจสูงกว่านั้นอีกหนึ่งสองเซนติเมตร
ใส่เสื้อยืดสีขาวเรียบง่าย ซักจนดูเก่าแล้ว แต่สะอาดสะอ้าน
หน้าตา...
ซ่งจื้ออี้มองอีกที
ไม่ใช่คนหล่อแบบสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น
เป็นแนวดูแล้วติดใจ ใบหูสะอาดตา ดั้งจมูกได้รูป กรามชัดเจน
หล่อแบบน่ารัก ๆ
เธอให้คะแนนในใจเบา ๆ แล้วก็เก็บความคิดนั้นทิ้งไป
หล่อไม่หล่อไม่สำคัญ
สำคัญที่ว่าไว้ใจได้หรือเปล่า
เธอมาเพื่อตรวจสอบ ไม่ได้มาดูหน้า
"สวัสดี"
"ฉันชื่อซ่งจื้ออี้ เพื่อนร่วมห้องของซูเหยา"
เธอยื่นมือออกไป แต่กลัวจะดูเป็นทางการเกินไป เลยเปลี่ยนเป็นพยักหน้าแทน
"สวัสดี"
หลินลั่วยิ้ม
"ซ่งจื้ออี้ ฉันจำไว้แล้ว"
เจียงเค่อเอ่อร์ที่อยู่ข้าง ๆ เพิ่งจะรู้สึกตัว ยื่นหัวออกมาจากหลังเวินซูเหยา
หน้าเด็ก ผมมวยสองลักยิ้มยิ้มออกมาก่อน
"ฉันชื่อเจียงเค่อเอ่อร์!"
"เค่อ แปลว่า น่ารัก เอ่อร์ แปลว่า... เอ่อ ไม่สิ ยังไงก็คือเค่อเอ่อร์นั่นแหละ!"
หลินลั่วขำกับท่าทางเธอ
"สวัสดี เจียงเค่อเอ่อร์"
เขาหยุดนิ่ง สายตากวาดไปทั่วสี่คน สุดท้ายก็กลับมาที่ซ่งจื้ออี้กับเจียงเค่อเอ่อร์
"ฉันชื่อหลินลั่ว"
เขาชี้ไปที่ตัวเอง
"บ้านเดียวกันกับซูเหยาและอวี่หนิง... เป็นเพื่อนร่วมชั้นเก่า โตมาด้วยกัน"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ
"ฉันเพิ่งดูในแอป มีร้านหม้อไฟอยู่ที่ประตูใต้ คะแนนค่อนข้างสูง ว่ากันว่ารสชาติดีมาก"
"ในร้านมีแอร์"
"ไปกินที่นั่นกันไหม?"