ไฟในหอพักยังเปิดอยู่
หลินลั่วนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง แล็ปท็อปวางบนตัก แสงจากจอฉายบนใบหน้า สว่างและมืดสลับกัน
เอกสารถูกเลื่อนลงไปจนสุด เคอร์เซอร์กะพริบอยู่ตรงช่องว่าง
เขาพิมพ์บรรทัดหนึ่ง แล้วลบทิ้ง แล้วพิมพ์ใหม่
นามปากกา เฟิงเยี่ย หนังสือที่เขียนชื่อ "เก็บฝาแฝดตกอับมาเลี้ยง ฉันไม่ได้อยากมีความรักเลยสักนิด"
เขารู้ดีว่าต้นฉบับที่เก็บไว้ ยิ่งมากเท่าไหร่ยิ่งอุ่นใจ
ตอนนี้มีต้นฉบับเก็บไว้หลายหมื่นคำ ตามปกติแล้วต่อให้หยุดเขียนไปพักใหญ่ก็ไม่ต้องกังวล
แต่เปิดเทอมแล้ว
วิชาเยอะ ผู้คนวุ่นวาย เรื่องราวมากมายกดทับเข้ามา
ฝึกทหาร เลือกวิชา ข้อความในกลุ่มที่แท็กหาเขามากมาย
เขารู้ดีว่าช่วงเปิดเทอมเป็นอย่างไร
วันนี้คิดว่าจะเขียนพรุ่งนี้ พรุ่งนี้คิดว่าจะเขียนมะรืนนี้
ผัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อย เดือนหนึ่งก็ผ่านไป ต้นฉบับที่เก็บไว้ก็ลดลงฮวบฮาบ
"ถือว่าตอนนี้ยังว่าง ตุนไว้เยอะ ๆ หน่อย ไม่มีผิดแน่"
เขาพึมพำในใจ แล้วนิ้วก็พิมพ์ต่อไป
เสียงแป้นพิมพ์ไม่ดังนัก แต๊ะ ๆ ๆ เหมือนฝนตกปรอย ๆ
จ้าวเล่ยที่อยู่เตียงล่างกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่
เขาพลิกตัว เหลือบเห็นตัวอักษรยิบยับบนจอของหลินลั่ว
ชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาลุกขึ้น ใส่รองเท้าแตะเดินไป ทรุดตัวลงข้างหลังหลินลั่ว