หลินลั่วเริ่มตกใจ
"เธอ...เธอร้องไห้ทำไม"
"เธอช่วยฉันมาตลอด"
เธอไม่สนใจเขา พูดทีละประโยค เสียงสั่น แต่ชัดเจนผิดปกติ
"เสื้อผ้าของพวกเราสองพี่น้องสาว นายซื้อให้"
"โทรศัพท์ นายก็ซื้อให้"
"นายบอกจะจ้างฉันเป็นผู้ช่วยส่วนตัว เดือนละสี่พัน"
หลินลั่ว ผู้ช่วยส่วนตัวคนไหนกันที่ได้เดือนละสี่พัน?
ฉันก็แค่ทำข้าวให้นายกินสองเดือน"
"ค่าเทอม นายก็จ่ายให้"
"ค่าครองชีพ นายก็ให้"
"ตอนนี้นายจะบอกจะไปขายของ แบ่งเจ็ดสาม"
"นายคิดว่าฉันมองไม่ออกเหรอ?"
เธอยกหลังมือขึ้น เช็ดน้ำตาอย่างมั่ว ๆ แต่ก็เช็ดไม่สะอาด
"ตั้งแต่ต้นจนจบ นายช่วยฉันมาตลอด"
"นายกลัวฉันจะอาย เลยคิดข้ออ้างขึ้นมาทีละข้อ ๆ"
เป็นผู้ช่วย ทำธุรกิจ แบ่งเงิน...ทุกข้ออ้าง ล้วนเพื่อให้ฉันรับเงินของนายได้อย่างสบายใจ"
"ฉันไม่ใช่คนโง่นะ"
เธอร้องไห้ไม่มากเท่าไหร่ ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่หยดน้ำตาร่วงทีละหยด
แต่นั่นมันทรมานใจยิ่งกว่าร้องไห้โฮเสียอีก
เพราะเธอคือเวินซูเหยา
คือเวินซูเหยาที่ขอยืมเงินก็ไม่ยอมรับ ปากเอาแต่พูดว่า "ฉันหาเงินเองได้"
คือเวินซูเหยาที่ร้องไห้ยังอดกลั้นได้ขนาดนี้
เธอรู้ทุกอย่าง
เวินโยวหนิงที่อยู่ข้าง ๆ เห็นพี่สาวร้องไห้ ก็ตกใจไปหมด
เธอยื่นมือออกไป แต่ก็ไม่รู้จะวางตรงไหน สุดท้ายก็แค่ค่อย ๆ ดีดชายเสื้อของพี่สาวไว้
"พี่จ๋า..."
เธอเรียกเสียงเบา
หลินลั่วยืนอยู่กับที่ ความอึดอัดที่ถูกจับได้กับความจุกแน่นที่พูดไม่ถูก ต่างพรั่งพรูขึ้นมาพร้อมกัน